n bütün xarakterinə işıq tutacaq qə-
dər uğurlu tapıntıdı.
…Necə? Çox təvazökaram? Güldürməyin, siz allah.
Sadəlik, gözəllikdir. Necə? Əlbəttə sadəyəm! Siz hələ mənim filosof
həmkarlarımı tanımırsız!
…Bölmənin əməkdaşları onunla salamlaşıb, içəri keç-
dikcə növbəsinin xəta-bəlasız sovuşmağına ürəkdən sevinirdi.
Rəisin maşını uzaqdan görünəndə isə canına xoş bir
rahatlıq yayıldı. Ürəyində rəisin qohum-əqrəbasını yeddimərtəbə
söyüşlərlə yad edib, ayağa qalxıb yalmanmağa tə-
ləsdi. Rəis maşından düşər-düşməz qarşısına yüyürüb məruzə
elədi, növbədə olduğu vaxt heç bir hadisə baş vermə-
diyini bildirdi. Rəis “azad” komandasını verdikdən sonra
idarənin qarşısında cərgə ilə düzülmüş polis əməkdaşlarına
tərəf yönəldi.
16
Növbəni təhvil verməyə hazırlaşdığı an onun həyatında
ən xoşbəxt anlardan biri hesab olunurdu. Dünyada ən
böyük xoşbəxtlik, hadisə baş vermədən növbəni təhvil verib
evə yollanmaqdı.
Bu gün içində qəribə narahatlıq vardı. Polis it kimi iy
bilirdi, cinayətin iyini.
Əvvəllər evə çatan kimi yatağa girsə də, son vaxtlar
növbədən sonra yata bilmirdi. Evə çatan kimi qayğılar, problemlər
üstünə hücum çəkirdi.
– Yenə yatırsan, ay oğraş? Son vaxtlar heç üzümə də
baxmırsan. Yoxsa gecə bazlığa getmişdin, hə? Niyə ölmürsən
ay impotent!- Bu, arvadının yataq otağındakı yarım saatlıq
seksual istəklər haqqında məntiqsiz mühazirəsindən bir par-
çadı. Polis yatağından qalxıb qonaq otağına keçən kimi məi-
şət qayğıları da üstünə axışırdı: “İşıq pulunu ödə”, “evə bazarlıq
elə”, “zibilləri at”. Bir sürü bitib-tükənməyən qayğı-
lar... Yazıq Polisin günü gün deyildi! Üstəlik arvadının bunun
bacısı haqqında uydurduğu ağlasığmaz söz-söhbət, dedi-qodu.
Bezmişdi Polis...
Bu gün görəcəyi işləri artıq iki-üç gün əvvəldən planlaşdırmışdı.
Evə çatan kimi yeməyini yeyib bazara gedəcəkdi.
Bazardan gəlib oğluna kreditlə kompüter almaq üçün
mağazaya yollanacaq, sonra banka olan başqa bir krediti
ödəyəcək, evə qayıdıb dincələcəkdi. Beynində görəcəyi