ə danışmağa imkan vermə.”
Sonra getdi. Səhər ona zəng elədim. Görüşdük. Ona bütün
həyatımı ən xırda detallarına qədər danışdım. Sakitcə siqaret
tüstülədir və hərdən sözümü yarıda kəsib, məsləhətlər
verirdi.
– Bu barədə danışmışdı mənə. Sonra bir yazı da yazmışdı.
Oxumamısan?
– Yox. Nadir hallarda onun yazdıqlarını oxuyurdum.
– Çox təsirli yazıdır – Orxan salfetlə əlini silib, əlini çantasına
uzatdı – gözlə, oxuyum.
– Ver, evdə özüm oxuyaram.
– Yox, qoy oxuyum. Bəlkə bir iradın oldu. Bəlkə nəyi isə
səhv yazıb?
– Sən oxu, mən qabağımdakı tikəni yeyim. Acından başım
ağrıyır.
Orxan çantasını eşələyə-eşələyə deyinirdi. Könül isə
öz işində idi. İştahla qarşısındakı balığı mədəsinə ötürürdü.
Orxan vərəqləri çantasından çıxarıb, masanın boş hissəsinə
qoydu. Ofisiantı çağırıb şərab sifariş verdi. Yenidən
Könülü süzüb, başını buladı və oxumağa başladı:
“...Bu əsl sevgi idi. Bəli, illərlə axtardığım və tapa bilmədiyim
qadını tapmışdım. Amma eyni anda dünya başıma
uçmuşdu.
136
Sevgimi tapmışdım, amma o qadın başqasının səadəti
idi. Evli qadına vurulmuşdum. Günlərlə gözümə yuxu
getmirdi. Bütün gün feysbukdakı fotolarına baxıb, doluxsunurdum.
Boşaltdığım içki şüşələri, masamın üstündə qalaqlanmış
siqaret qutuları ona olan sevgimin yeganə şahidi idi.
Heç kəsə, hətta ən yaxın dostlarıma belə danışa bilmirdim
bu sevdanın məni necə qovurduğunu...
Özümü kifayət qədər yetkin və ağıllı saysam da, özü-
mə toxtaqlıq verə bilmirdim. Yersiz, səbəbsiz ağlamaq tuturdu
məni. Kirayə mənzilimin divarları üstümə gəldikcə qə-
hərdən boğula-boğula fotolarına dəfələrlə baxıb üzümü yastığa
sıxırdım. Hər gün içirdim ki, bu acını, bu sevdanı, bu eş-
qi unudum.
Hərdən məclislərdə və ya təsadüfən görüşəndə özü-
mü itirirdim. Gözlərinin içinə baxmağa ürək eləmirdim. Və
ən dəhşətlisi... Mən onu halal ərinə dəlicəsinə qısqanırdım.
Qəribədir ki, bütün şərtlər məni ona doğru itələyirdi.
Onun özünəməxsus sehrindən, cazibəsindən çıxa bilmirdim.
Son vaxtlar