. "Kaş
aşiq olduğu insan mən olaydım" deyə düşünürdüm...
... Və birdən-birə mənə aşiq olduğunu deyəndə hönkürtümü
saxlaya bilmədim... Sonra hər şey çox sürətlə baş
138
verdi. Heç vaxt xəyalını qura bilmədiyim anlar, dəqiqələr ya-
şadım onunla. Hər şey çox kədərli, inanılmaz və möhtəşəm
idi. Onu sevirdim...”
Orxan yazını bitirəndə Könül heykəl kimi dayanıb,
gözlərini naməlum istiqamətə zilləmişdi. Gözlərindən yaş
süzülürdü. Göz yaşları daş heykəlin üzündən süzülən yağış
damcıları kimi sinəsinə damcılayırdı. Orxan da tutulmuşdu.
Ahmet Kayanın “Mahur Beste” mahnısı ortalığı kədərə qərq
eləmişdi...
Könül üzündə anlaşılmaz bir ifadə, tez-tez siqaret sü-
mürür, əlindəki salfetlə gözündən qeyri-ixtiyari axan yaşı,
burnunun seliyini silirdi. Artıq danışdıqca hər şeyin anlamı
itir, biganələşirdi.
...Hikmətdən ayrılanda yaxşı yaşamağa, bahalı paltarlar
geyinməyə alışmışdım. Metrodan, yarmarkadan alış-
veriş edənlərə lağ edirdim həmişə. Nicat isə həmişə pulsuzluqdan,
işsizlikdən gileylənirdi. Onun bütün paltarları
mənim şərfimdən da ucuz idi. Onunla görüşdüyümü hamıdan
gizlətməyə çalışırdım. Hikmətdən ayrılan kimi rəfiqə-
min kirayə qaldığı evə köçmüşdüm. Evdə müxtəlif səbəblərdən
ərindən ayrılmış dörd qadın da yaşayırdı. O mənzildə
yaşayan qadınların heç biri xoşbəxt deyildi. Hamımızın taleyində
atılmışlıq, tənhalıq və sahibsizlik vardı. Kimsə evdən
çıxanda arxasınca qeybət başlayırdı. Nicat məni orda çox
qalmağa qoymadı. Köməkləşib ev tapdıq. Dostu Şahinin kö-
məyi ilə o xarabadan yeni evə köçdük. Hər gün zəngləşirdim.
Şərait və şərtlər elə idi ki, onu itirməkdən qorxurdum.
Hikmətdən ayrılandan sonra Nicat mənə qarşı bir az soyumuşdu.
Bilirdim ki, unuda bilmədiyi başqa bir qadın var.
Həmin qadından ayrılmaq ona pis təsir etmişdi. Tez-tez özü-
139
nü, məni günahlandırır, o qadından ayrıldığı üçün özünü
yamanlayırdı.
Köhnə tanışlarımdan biri – deyəsən “CCH” radiosunun
Bakı bürosunda işləyirdi – mənə aşiq olmuşdu. Üç
uşağını atıb