bilərdi. Hər şeyin bir sonu olmalıydı. Mən xəyanət edirdim,
o isə oturub ağlayırdı. Məni bu yoldan çəkindirmək
üçün heç nə etmirdi.
...Könülün söhbətləri məni çox uzaqlara apardı. O
məşum gecəni, ayrıldığımız günü xatırladım...
O gecə ulduzlar yerə daha yaxın idi...Əlimi atıb birikisini
qoparmaq istədim, əllərimin ulduzlara çatmadığını
bilə-bilə.(Söhbətə bax, mən ölüm)
Son görüşümüzdə gedəcəyini bildiyim halda onunla
daha çox vaxt keçirmək istədim. Son xəyanətindən sonra qalmağının
mümkünsüz olduğunu bilə-bilə.
“Niyə aldatdın? Axı xəyanət etmədən də yaşaya bilərdin”
– dedim.
142
“Mən nə etdiyimi bilmirəm, təmiz başımı itirmişəm”-
dedi.
Onu anlamaq istədim, anlamaqla heç nəyi dəyişdirə
bilməyəcəyimi bilə-bilə...
Dəhşətli gecə idi...
İlk dəfə hara getdiyimi bilmədən saatlarla dolaşdım
küçələri. Beynimdə yalnız bir sual dolanırdı-Niyə? Cavabını
yenə özündən soruşdum. “Məni nə üçün aldatdın? Mən sənə
nə pislik eləmişdim?”- deyib uşaq kimi hönkürdüm.
Bərk-bərk qucaqlayıb, başımı köksünə sıxdı. Bu sevgi
deyildi. Sadəcə gözlərimə baxa bilmirdi.
Səsindəki arxayınlıq məni dəli edirdi: “Səndən
əvvəlki bütün kişilər məni aldatdı, xəyanət elədi, yarı yolda
buraxdı. Səbəbini bilmirəm, amma onların hamısının qisasını
səndən aldım”...
Məni buraxıb kənara çəkildi. Susmuşdum. Ağlamırdım...
…Könül danışır, Orxan susurdu.
– Mənim Nicatla birlikdə olmağım çoxlarını qıcıqlandırırdı.
Onsuz da qardaşım and içmişdi ki, bir də Nicatla görüşsəm
ikimizi də öldürəcək...
Könül səhvini dərhal düzəltməyə çalışmaq üçün rabitəsiz
cümlələr qurmağa çalışsa da, Orxan heyrətlə Könülün
üzünə baxırdı. Aylardır çözülməyən sirr açılmışdı. Orxan
təbəddülatlar içərisində ona görə çabalayırdı ki, Nicatın
intihar etmədiyini sübut etsin. Və hər şey bu açar cümlədən
asılı idi...
143
20
Namus görünməyən sərvətdir.
Çox vaxt ona sahib olmayanlar, sərvət sahibi kimi
görünərlər.
Şekspir
İndi mən sizə, dünyanın ən mənasız dialoqunu təqdim
edəcəm. Sizi əmin edirəm, heç