canlanma-
ğa başladı. Anası onları uşaq evinə verəndə 3 yaşı vardı.
Atası öləndə isə 2 yaşındaydı. Anası başqası ilə evlənmişdi
və bir daha onların arxasınca gəlməmişdi. Hikmət bacısından
uzaq düşmüşdü və uşaq evinin köşələrində demək olar
ki, bütün dünyaya və insanlara nifrətlə böyümüşdü. Anasının
onu atıb getməsi, bacısından ayrılıb uşaq evinə atılması,
müəllimlərinin qəddarlığı onun psixologiyasında silinməz
izlər buraxmışdı. Hikmət insanlara nifrət edirdi. Humanizm,
insan sevgisi ona yad idi. Heç kəsi, hətta Könülü belə sevmirdi.
Hamıdan istifadə etməyə çalışırdı. İnsanların faciəsi
üzərində özünə xoşbəxtlik qurmaq ona ləzzət verirdi. İlk də-
fə universitet illərində müxalifətçilərə qoşulan, rejimə etiraz
145
edən tələbə yoldaşları haqqında polisə raportlar yazanda,
hiss etmişdi ki, insanların əzilməsi, incidilməsi, çarəsiz və-
ziyyətə düşməsi ona ləzzət edir. O etdiyi bütün pisliklərdən
zövq alırdı. Baş tutmayan mitinqlər, həbs olunan etirazçılar,
universitetdən qovulan tələbələr onun içində izaholunmaz
rahatlığa səbəb olurdu. Bütün iyrəncliklər, insan əzabları və
məğlubiyyəti ona xoş gəlirdi.
Polislə ilk tanışlığı da həmin illərdə baş tutmuşdu.
Tez-tez polis idarəsinə yolu düşdüyü üçün, bu cavan “iş-
verənlə” də rastlaşırdı. İkisinin də qeyri-rəsmi “peşəsi” oğ-
raşlıq, nadürüstlük idi. İkisi də bu işi “şərəflə” icra edir,
başqalarının çəkdiyi əzabdan, düşdüyü uğursuzluqdan zövq
alırdılar. Hikmətlə polis “sənət yoldaşı” idi. Sonra Polis işini
rəsmiləşdirmiş, bölmələrin birində rəsmən işə başlamışdı.
Hikmət isə gizli fəaliyyəti üstün tutmuş, deşifrə olunmadığı
üçün daha da irəli çəkilmişdi. Son 3 ildə isə gənc etirazçıların
içinə sızdırılmışdı.
...Könüllə tanış olanda onun Polisin bacısı olduğunu
bilmirdi. Çünki heç bir həmkarı ilə ailəvi tanışlığı yox idi.
Ailəsi olmadığı üçün, ailəvi tanışlıqlar ona görə deyildi.
Universiteti bitirdikdən sonra ağaları onun üçün bir əmlak
ofisi qurmuşdu. İşləri qaydasında gedirdi. Könüllə