görüşmese de gelmeyine etiraz etmedi.
Amma Polisi görende qanı qaraldı. Hikmet yolüstü növbede
olan dostunu da özü ile götürmüşdü. Bu ne qeder mümkünsüz
görünse de, Hikmet üçün Polisi növbeden ayırmaq
problem deyildi. Şair ise onun nazlı-qemzeli arvadı ile keçirdiyi
geceni xatırladı. Sonra paltar şkafının aşağı gözündeki
“kolleksiyası” yadına düşdü. Onun qara qadın
corablarından ibaret “kolleksiyası” dost-tanışına yaxşı me-
lum idi. Herden qonaq gelen dostları zarafata salıb, Nicatın
intim “kolleksiyasına” baxmaq isteyir, Nicat da her defe bir
behane ile onların başını yozurdu. Bu “kolleksiyada” müxtelif
qoxulu ve müxtelif ölçülü corablar seliqe ile yığılmışdı...
163
“Gerek çox çekmeyem”-Nicat öz-özüne düşündü.
“Bu cındırlar men yatandan sonra evi eşeleyib corabları görseler,
heç yaxşı olmaz.”
Hikmet Nicatla hal-ehval tutub etirazçı genclerin
problemlerinden, hebs olunan dostlardan danışdı. Genc fe-
allarının edaletsiz hebsinden, şerlenib hebs olunan siyasi fe-
allardan, yeni şeirlerden danışdılar. Söhbet içmeye ve çekmeye
zemin yaradırdı. Hikmet her zaman hazırlıqlı ve ehtiyatlı
idi. Görüşe eliboş gelmek onluq deyildi. Evvelce cibinden
çıxardığı balaca viski şüşesinden Nicata, sonra da Polise
ve özüne süzdü. Hikmet dikelene qeder Nicat viskini
başına çekib, elinin arxasıyla ağzını sildi.
– Pis deyil, bey.
– Temizdir. Burda doldurulanlardan deyil.
– He, dadından hiss eledim ki, siz burjuyların içdiyindendir.
– Yaxşı görek, solçuluğun tutmasın.
– Ürek solda döyünür.
– Gülüşdüler.
Hikmet her defe Nicatın sosializmle bağlı söhbetle-
rine sataşırdı. Sovet dövründe uşaq evinde çekdiyi eziyyetle-
re göre sovet rejimi, sosializm ona qorxulu yuxu kimi görü-
nürdü.
Polisin metbexde telefonla danışmasından istifade
eden Hikmet Könülün etibarsızlığından gileylenirdi. Gözle-
nilmeden Hikmet söhbeti xeyanet, ayrılıq mövzusuna ge-
tirdi:
– Heyatdan bezmişem, şair. Heyat gözümden düşüb. Ne
işim, ne qazancım, ne de yaxın etrafım mene

<< 1 ... 108 109 [110] 111 112 113 >>