YAZAR:GÜNEL
Möcüzəli Talehim
20-ci bölüm
Ben öyle birini sevdim ki,bir nevi intahardı
Kirpiğine düştüğüm gün ölümüm başladı
Öfkeli, hırçın, kavgacı, ısırgan ve edepsiz ağzı
Geceler kadar karanlık gözleri vardı..
Artıq 3 gündü Anardan səs-səmir çıxmırdı.Nə zəng edir nədə Ayanı görməyə gəlirdi...Samirə xanımı həkimlər evə yollayıb ,xəstəxanada qalmağın bir faydası olmadığını bildirmişdilər.Anar uyğun vaxt tapıb atasını işdən agah etmişdi amma Heydər bəy Samirənin öləcəyini qəbul edə bilmirdi. Neçə il bir yastığa baş qoyduğu ömür-gün yoldaşını itirəcəyini bilmək onun üçün ağır idi..Səssiz bir kənarda hönkürərək ağlasada Samirənin yanında heç nə olmamış kimi davranır, onun əhvalını yüksək tutmağa çalışırdı.Samirə isə artıq həyatdan əlini üzmüşdü, getdikcə daha da arıqlayır əldən düşürdü. Son istəyi oğlunun xoşbəxt ailə qurduğunu görmək idi.Heydər bəy ona keçmişdə bəzən zülmlər versədə, onu tək qoyacağı üçün üzülürdü. Heydərin keçmişdə etdiyi pisliklərdən özünüdə günahkar tuturdu, çünki hər şeyi bildiyi halda illərlə susmuşdu..
Ayan isə neçə gündür ruh kimi ortada dolanırdı.Nə düzəməlli yemək yeyir nədə çölə çıxırdı. Həyat onun üçün maraqsızlaşmışdı sanki. Onun bu halı Kənanın gözündən qaçmamışdı. Nə baş verdiyini tam bilməsədə Anarla bağlı olduğunu təxmin etmişdi.Sevda isə Ayanın mesajlarına cavab verməməyindən anlamışdı bir şeylərin yolunda getmədiyini.Atası hər şeyə danışıb onu bezdirdiyindən çölə addımını atmırdì.Ancaq dostunun pis anında onun yanında olmalıydı. Anasına getdiyi yeri bildirib evdən çıxmışdı,atası evdə olmadığından tələm-tələsik avtobusa minib Ayangilə üz tutmuşdu...Həlimə xanım bayaqdan Ayanı yeməyə çağırsada Ayan onu eşitmirdi sanki. Donuq baxışlarla gözünü tavana zilləyib yerində uzanmışdı.Rüstəmdə son vaxtlar onda olan dəyişikliyi hiss etmişdi. Əvvəlki şən, gülərüz qız gedib yerinə qaşqabaqlı, səssiz biri gəlmişdi. Həlimə Ayanın gəlmədiyini görüb otağına getmək istəyirdi ki,qapının döyüldüyünü görüb ayaq saxlamışdı.Sevdanı qarşısında