a endirdi.

__________________________________________________

Taksidən enməyimlə gözlərimi qarşıdakı möhtəşəm binaya dikdim. Bir həftə sonra yenidən qayıtmışdım. İçimdə qəribə həyəcan var idi.İlk gəldiyim gün kimi.Təmkinli addımlarla girişə doğru irəlilədim. Bəzi tanış simalarla ayaqüstü salamlaşaraq içəri daxil oldum. Əvvəlcə Arif bəyə təşəkkür etməli idim. Xəstəxanada keçirdiyimiz bir həftə müddətində çox köməyi dəymişdi. Bu səbəbdən ilk olaraq Arif bəyin oturduğu mərtəbəyə qalxdım. Geniş dəhlizə yayılan dikdabanımın səsi ilə geniş masa arxasında oturmuş katibəyə yaxınlaşdım. Nə idi adı? Hə, Mələk!

"Salam, Mələk Arif bəy burdadı?" - bezginliklə taxma kirpiklərinin altından mənə baxdı.

"Bəli" - dedi ağzında çürüməyə üz tutmuş saqqızla. Bir kəlməylə belə insanı dəli edəcək istedada sahibdi. Ağır hərəkətlərlə kənardakı telefonu əlinə aldı. Qızın sanki tısbağalarla qohumluğu var idi. Gərilən əsəbimi yatışdırmaq məqsədi ilə dikdabanımın burnunu ritmik şəkildə mərmər döşəməyə vurmağa başladım. Artıq bu qızın yanındaykən necə mümkün olacaqsa...

"Adınız?" - dilləndi telefonun dəstəyini qulağından uzaqlaşdıraraq. Nəhayət bunu soruşmağı xatırlamışdı.

"Suay" - mən də tam onun kimi bezginlikə dilləndim. Bu qızla öz dilindən danışmaq lazım idi.

"Arif bəy sizi gözləyir". Axır ki! Cəld onun yanından ayrılıb iti addımlarla Arif bəyin otağına irəliləməyə başladım. Otağa yaxınlaşmağımla şəhadət barmağımı qapıya üç dəfə vurub içəri daxil oldum.

"Buyur, Suay, xoş gəlmisən" - üzünə gülümsəmə yerləşdirərək qarşıdakı kreslonu işarə etdi. Vaxt itirmədən içəri doğru irəliləyib kresloya əyləşdim.

"Nənən necədi? Daha yaxşıdı?" - məndən qabaq davrandı.

"Bəli, çox sağolun hər şey üçün. Nənəmin duaları hər zaman üstünüzdədi" - dodaqları yana doğru qıvrıldı.

"Allah razı olsun. Ancaq ki, təşəkkür ediləcək bir şey yoxdu. İnsanıq, sabah kimin başına nə gələcəyi məlum deyil" - dedi bütün səmimiyyəti ilə. İlahi, necə də böyük qəlbə sahibdi.

"Vəziyyəti haqda