həkimdən məlumat almışam. Dediyinə görə vəziyyət elə də parlaq deyil" - sözlərinə qarşı gözlərimi kədərlə yumdum. Mən unutmağa çalışdıqca gerçəklər yenə tam orta yerimdən vurur məni.

"Səni incitmək üçün demədim, Suay" - susdu - "Bil ki, mən də araşdıracam. Əgər bir ümid işığı varsa, həmin işığın dalınca düşəcik" - qayğılı sözlərinə qarşı minnətlə üzünə baxdım. Hər sözündə bu insana qarşı olan hörmətim daha da artırdı. Otağı dolduran telefon səsiylə sağdakı dəstəyi əlinə aldı.

"Buyurun" - susdu və alnını qırışdırdı.

"Yaxşı" - dəstəyi asıb mənə tərəf çevrildi. İndiyə kimi bu qədər qısa telefon danışığı görməmişdim.

"Sabah 15:00-da müttəfiq şirkətlə yeni layihə üzərində iclas olacaq. Memarlıq cəmiyyətinin bir çox simaları gələcək. Əgər vacib bir işin yoxdusa orda ol, səni onlarla tanış etmək istəyirəm" - sözlərinə qarşı bayaq kədərlə dolu gözlərim indi həyəcanla iriləşdi. Cəld ayağa qalxıb həyəcandan əlimi-qolumu hara qoyacağımı bilmədən qarşısına keçdim.

"Əlbəttə! Mütləq orda olacam". Sevinclə qarışıq həyəcanımı görmüş olacaq ki otuz-iki dişini göstərəcək tərzdə gülümsədi.

İş çıxışı idi. Hər kəs evə getməyə hazırlaşarkən mən geniş dəhlizdə maliyyə şöbəsinə doğru irəliləyirdim. Səbəbsizcə Ayaz ağlıma gəlmişdi. Getdiyi gündən bəri onu görməmişdim. Artıq onu tapıb üzr istəməyin vaxtı idi yoxsa vicdanım məni rahat qoymayacaqdı. Bu düşüncəylə Lalədən kömək istəmişdim. Nə də olsa burada çoxdanın işçisidi. Qarşıma çıxan mavi qapı ilə düzgün gəldiyimi yəqinləşdirdim. Dəstəyi aşağı çəkib içəri daxil olmağımla ilk olaraq görüş mərkəzimə Lalənin sarı saçları girdi. Deyəsən çıxmağa hazırlaşırdı. Məni görən kimi gülümsədi.

"Gəl, Suay, keç əyləş" - rahat görünən kreslonu işarə etdi.

"Yox, əyləşməyim, gecdi. Mənə sadəcə hara yaxınlaşmalı olduğumu desən kifayətdi" - qaşlarını çatdı.

"Kimi axtardığını desən bəlkə kömək ola bilərəm" - maraqla dilləndi. Nə deyəcəkdim? Kimi axtarırdım? Əvvəlcə məni pərt eləməyə çalışıb sonra kömək edən insanı, yoxsa mən