n təşəkkür etməyə çalışarkən tənqid etdiyim insanı?

"İnan mən özüm də bilmirəm" -
düşüncələrimin tam əksinə cavab verdim. Yalnız adını bildiyim adamı tanıdığım sayılmaz.

"Yaxşı, elə olsun, gəl gedək" - deyib ayağa qalxdı və birlikdə otaqdan çıxdıq.

"Hara gedirik?" - dəhlizdə irəliləyirdik.

"Sənə köməyi dəyəcək birinin yanına" - gülümsədi. İrəlilədiyimiz zaman dəhlizin dizaynı diqqətimi çəkdi. Deyəsən bura şirkətin arxa tərəfinə düşürdü. Çünki, bizim təmamilə şüşədən ibarət divarlarımızın əksinə buradakılar kiçik pəncərələrlə örtülmüşdü. Gözlərim divardakı klassik sənət əsərlərinə ilişdi. Bu cızma-qaralardan nə anlayırdılar başa düşə bilmirəm.

"Gəldik" - Lalənin səsi ilə ayaq saxlayıb ətrafı izləməyi kəsdim. Mavi rəngli qapını açıb içəri daxil oldu. Təbii ki, mən də arxasınca.

"Salam, biz gəldik" - içəri girməyimizlə müxtəlif texnoloji avadanlıqların olduğu geniş otaq bizi qarşıladı.

"Xoş gəlmisiniz, buyurun" - iri monitor arxasından orta yaşlı adam göründü. Ayağa qalxıb bizə doğru irəlilədi.

"Mən oturmayım, sizə dediyim kimi, rəfiqəmi gətirmişəm. Köməyinizə ehtiyacı var". Lalənin sözləri ilə çaşqınlıqla üzümü ona çevirdim. Məni rəfiqəsi olaraq görürdü? Nə yalan deyim sevinmişdim.

"Xoş gəlmisiniz, adım Qədirdi" - gülümsəyərək qaba əllərini mənə uzatdı.

"Xoş gördük, Suay" - eyni gülüşlə havadakı əlini tutdum.

"Suay, sizə əmanət. Əlinizdən gələn köməkliyi edəcəyinizə şübhəm yoxdu" - Lalə yarımağız gülüşlə dilləndi.

"Çox sağol" - Sadəcə Lalənin görə biləcəyi tərzdə dodaqlarımı tərpətdim. Gözlərini anlayışla yumub-açdıqdan sonra otaqdan çıxdı.

"Sizə necə kömək edə bilərəm?" - Qədir bəyin səsi ilə diqqətimi qapıdan ayırıb ona yönəltdim. Sual dolu gözlərini mənə dikmiş cavab gözləyirdi. Mmm...Necə deyim.

"Mən birini axtarıram" - gülümsədi.

"Onu bilirəm". Çoxbilmiş!

"Yəni mənə işçilərin siyahısı lazımdı".

"Onda buyurun əyləşin" - əli ilə üzərində kompüter olan masalardan birini işarə etdi. Vaxt itirmədən göstərdiyi yerdə