əyləşdim. Nə qədər tez başlasam bir o qədər yaxşı idi. Başımın üstündə dayandı və bir düyməni basmağı ilə yüzlərlə insanın adı yazılı olduğu siyahı açıldı. Oha!

"Bu qədər işçi var?" - çaşqınlığımı gizləməyərək soruşdum.

"Hələ bu harasıdı. Sahədəki işçilərin siyahısı ayrıdı" - gözlərini monitordan ayırmadan dilləndi. Demək bura düşündüyümdən də qüdrətli şirkətdi.

"Burada istədiyiniz işçinin adını və ya xüsusiyyətini yazaraq daha rahat tapa bilərsiniz" - lupa işərəsinin qarşısındakı boş sətri göstərdi.

"Və, buradan da daxil olub onların məlumatlarına baxa bilərsiniz" - bu dəfə adlardan birinə daxil oldu və işçilərin şəxsi məlumatları saxlanılan fayl açıldı. Şəkilləri belə var idi. Buna sevinmişdim. Ayazı tapmağımın yeganə yolu bu idi.

Bitkin şəkildə sonuncu Ayazın şəkilini də açdım. Zəhrimara qalasan! Bu da o deyildi! Bezginliklə siçanı kənara itələyib geriyə söykəndim. Əllərimi saatlardı şüaya məruz qalan gözlərimə basdırdım. Bu şirkətdə o qədər Ayaz var idi ki! Bəlkə də sahədə işləyən işçilərin siyahısına baxmalı idim. Yox! Yox! Elə lüks avtomobili olan birinin sahədə nə işi var. Məntiqsiz düşüncəmi beynimdən uzaqlaşdırıb ayağa qalxdım.

"Bir şey tapmadın?" - Qədir bəy monitor arxasından başını uzatdı. Hər kəsin getməyinə baxmayaraq o hələ də buradaydı. Deyəsən, mənim kimi kimisə axtarırdı.

"Xeyr" - təəssüflə dilləndim.

"Əgər həqiqətən məsləhətlidirsə, həyat özü onu qarşına çıxaracaq" - gülümsədi. Bəlkə də doğru deyirdi. Artıq axarına buraxmalı idim...

____________________________________________________

"Xahiş edirəm, biraz cəld olun" - dedim üzümü sürücüyə tutaraq təlaşla.

"Bacı, belə vəziyyətdə mən neyləyə bilərəm axı?" - göz aynasından mənə baxdı.

Offf! Əlim ayağım bir birinə dolaşmışdı. Evdən vaxtında çıxmağıma baxmayaraq iki saatdı tıxacda ilişib qalmışdıq. Biraz daha belə hərəkətsiz qalsaydıq iclasa gecikəcəkdim. İşi hələ demirəm, ona çoxdan gecikmişdim...Zibilə qalasan! Həyatımda lehimə baş verən nadir hadisəyə