ə gecikəcəkdim. Təlaşla qarışıq həyəcan üstünə isti hava da gəlincə artıq nəfəs ala bilmirdim. Pəncərəni sonuna qədər açmağımla yol boyunca ipə düzülən muncuq kimi dayanan maşınların boğucu tüstüsü içəri hücum etdi. Hələ Bethovenin simfoniyalarını geridə qoyan qulaqbatırıcı siqnal səslərini demirəm... Lənətə gələsən! Cəld pəncərəni bağlayıb qol saatıma baxdım. Off! On dəqiqə qalmışdı! Yeganə çıxış yolu burdan şirkətə qədər qaçmaq idi. Başqa çarəm olmadığından bu dəlicə fikrə uyub çantamdan pulu çıxarıb sürücüyə uzatdım.

"Xanım bira-"

"Sizə bol-bol səbrlər" - cəld taksidən enib yenə saata baxdım. Doqquz dəqiqə qalmışdı...Gözlərimi quyruq kimi uzanan və sonu görünməyən tıxaca çevirdim.

"Dabana qüvvət" - özümü cəsarətləndirmək məqsədi ilə mırıldanıb maşınların arasından qartal kimi süzülməyə başladım. Qırmızı saçlarım havada uçuşur, ayağımdakı dikdabana görə arada tökəzləyirdim. Tıxacda ilişib qalan insanların üzərimə dikdikləri maraq dolu baxışları məni James Bond filmindən oğurlanma səhnədə hiss etdirirdi. Bəs bu məni durdururdu? Təbii ki, yox!

Tənginəfəs olaraq şirkətə çatmağımla ayaq saxladım. Zəriflikdən uzaq şəkildə əyilərək əllərimi dizlərimə yerləşdirib aralı dodaqlarım arasından dərin-dərin nəfəs almağa başladım. Yorulmuşdum...Üzümə yapışan saçlarımı qulağımın arxasına keçirdim. Cəld xatırladığım şeylə qol saatıma baxdım. Zəhrimara qalasan! Yeddi dəqiqə gecikmişdim! Vaxt itirmədən dönən qapıyla içəri daxil olub əksər işçilərin qəribə baxışları altında liftə tərəf qaçmağa başladım. Bu dəqiqə heç kim, heç nə vecimə deyildi. Liftin bağlanan qapısından son anda içəri süzüldüm. Çaşqınlıqla üzümə baxan insanlara pərt olmuş tərzdə gülümsəyərək kənara çəkildim. Elə baxırdılar ki, elə bil həyatlarında nə vaxtsa gecikməmişdilər. Gözlərimi qaldırıb olduğumuz mərtəbəni göstərən elektron lövhəyə dikdim. Onuncu mərtəbədə idik. Saatıma baxdım. Daha iki dəqiqə geridə qalmışdı. Off! Bu lift niyə bu qədər yavaş işləyir?! Xahiş edirəm, biraz daha sürətlə! Liftin