siqnal səsi eşidildi. Tam enəcəyim zaman elektron lövhədə yazılmış on-altı'nı görməyimlə ayaq saxladım.

"Zəhrimara qalasan!". İki adam içəri daxil oldu və qapının bağlanmağı ilə yenidən hərəkət etdik.

Nəhayət, liftin siqnal səsi ilə bu dəfə doğru mərtəbədə endim. Geniş dəhlizə yayılan dikdabanımın qulaq batırıcı səsinə əhəmiyyət vermədən iclasın keçirildiyi otağa tərəf qaçmağa başladım. Bəyaz rəngli iri qapıya yaxınlaşmağımla addımlarımı yavaşlatdım. Saçlarımı əlimlə səliqəyə salıb dərindən nəfəs aldım. İçimdəki öldürücü həyəcanı yox sayaraq nəmlənmiş əlimi qapının dəstəyinə atıb çevirdim.

Qapının açılmağı ilə anındaca uzun, dəyirmi masa arxasındakıların göz hədəfinə çevrildim. Zibil! Bu dəqiqə rahat divanımda oturub ayaqlarımı uzadaraq qəhvəmi içməyi üstün tuturdum. Suay! Suay! Suay! Nələr düşünürsən belə?! Bu sənə verilən şansdı! Tapdığım kiçik cəsarət qırıntılarımla içəri daxil olub üzərimə sabitlənən sayını bilmədiyim gözlərə cavab olaraq süni gülüşümü göndərdim. Nə düşünürdülər görəsən? Ah, yəqin ki, nə qədər gülünc olduğumu!

"Sizə barəsində danışdığım cavan və eləcə də bacarıqlı, Suay xanım" - eşitdiyim səslə masanın baş ucunda oturmuş Arif bəy görüş mərkəzimə girdi. Sözlərinə qarşı çaşqınlıq dolu baxışlar, anındaca heyranlıqla əvəz olundu. Oh! Minnətlə üzünə baxdım. Əksərinin kişi olduğu bu otaqda necə davranacağımı bilmədiyim üçün başımla salam verdim gözümü masa arxasındakılar arasında gəzdirərək. Bir dəqiqə...Bu? Bir an gözüm tanış bir şeyə dəymiş kimi hiss edib yenidən baxışlarımı həmin tərəfə çevirdim. Və...Həmin qaralarla mavilərimin qovuşduğu an nitqim tutuldu...

"Sən" - deyə bildim sadəcə çaşqınlıq qarışıq fısıltıdan fərqsiz çıxan səsimlə...

Həyat təsadüflərdən ibarətdi deyirik. Yaxşı...Bəs, niyə hər zaman təsadüfü yaxşıya yozub ona sevinirik? Başqa cür təsadüflər yoxdu mu heç? Məsələn, bizi məhv edib, həyatımızı əlimizdən alan