cüt qaralar da daxil idi. Udqundum...Nə deyəcəkdim? Susqunluğuma qarşı adamın dodaqları yana doğru qıvrıldı. Bic!
"Suay xanım cavabını möhtəşəm layihəsi bitdiyi zaman verəcək" - eşitdiyim tanış səsin cavabına qarşı adamın aldığı sifət görülməyə dəyərdi. Kimin olduğunu bilmək üçün başımı həmin tərəfə çevirdim. Sənan? O da mı burda idi?
Otaqdakı gərgin hava dağılarkən Arif bəy yenə auditoriyanı ələ aldı. Masanın digər küncündə oturan Sənana minnətlə gülümsədim. Onun sayəsində pərt olmaqdan xilas olmuşdum. Üzümə baxaraq göndərdiyi səmimi gülümsəməsinin ardından yenə özünə məxsus tərzdə göz vurdu. Ümid edirəm ki kimsə görmədi...Birdən masanın üzərinə sərt nəyinsə dəyməsi ilə dik atıldım. Otağa yenidən ölüm səssizliyi çökərkən Ayazla göz-gözə gəldik. Gecə qarası gözlərini gözlərimə dolamış, elə qorxunc baxırdı ki...Bədənimdən soyuq cərəyan keçdi. Zibilə qalasan! Görmüşdü! Fişi çəkilmiş bomba kimi üzümə baxarkən birazda olsun gərginliyimi basdırmaq üçün stulun dəridən olan kənarlarını iki əlimlə qavradım.
"İcazənizlə" - bir ömür kimi gələn baxışmamızın ardından qalın səsi otaqda əks-səda verdi. Gözlərini bir an belə gözlərimdən ayırmadan ayağa qalxdı. İti addımlarla otağı tərk etməsi ilə içərini uğultu bürüdü. Nə zaman tutduğunu bilmədiyim nəfəsimi buraxıb sıxmaqdan ağrıyan əllərimi stulun kənarlarından çəkdim. Bu da nə idi belə?
"İclas bitdi. İştirak edən hər kəsə təşəkkürlər" - Arif bəyin səsi otadakı uğultunu basdırdı və iti addımlarla otağı tərk etdi. Mən isə hələ də həmin qorxunc baxışların təsiri altında idim.
"Deyəsən, iclası sevdin, ancaq təəssüf ki, bitdi" - Sənanın sözləri ilə gözlərimi boş otaqda gəzdirdim. Nə zaman çıxmışdılar? Stulu geriyə itələyib ayağa qalxdım.
"Nə düşünürsən?"
"Deyəsən, Ayaz bəy işdən qovulacaq" - narahatlıqla dillənməyimin ardından boş otağı Sənanın gur qəhqəhəsi doldurdu.
"Özü-özünü qova biləcəyini düşünmürəm" - dedi zorla saxladığı qəhqəhəsinin arasından. Necə yəni? Anlaya bilmirdim. Beynim fəaliyyətini dayandırmışdı. Birdən