n gülümsəməsi dodaqlarında dondu.
"Hərdən qarşımdakı saflığın gerçək olduğuna şübhə edirəm". Eşitdiklərimlə sanki bütün qanım üzümə hücum etdi. Utanc qarışıq çaşqınlıqla gözlərimi ondan başqa hər yerə dikdim. Masanın üzərindəki qələmin rəngi...
"Şey...Üzr istəyirəm. Səni utandırmaq istəmədim " - əlini boynuna götürüb sıxdı. Ohh!
"Çıxaq artıq". Başını yuxarı-aşağı sallayıb mənimlə birlikdə qapıya doğru irəlilədi.
Geniş dəhlizdə otağıma doğru irəliləyərkən beynimi didikləyən düşüncələrdən uzaqlaşa bilmirdim. Ayaz niyə əsəbləşdi? Burada çalışırsa niyə işçilərin siyahısında adı yox idi? Nəyə güvənərək iclasdan o tərzdə çıxdı? Sənanın sözləri nə mənaya gəlirdi? Off! Başımı itirəcəkdim! Otağıma çatmağımla qapını açıb içəri daxil oldum. Çantamı kənara qoyub masaya yaxınlaşdım. İş başa düşmüşdü yenə. Əyləşmədən iki əlimi də masanın kənarlarına dayayıb gözlərimi layihəyə dikdim. Demək olar ki, gövdəsi hazır idi, lakin təxmini ərazinin sahəsini bilmədiyim üçün bəzi yerlərdə tərəddütdə qalırdım. Bu düşüncəylə yenidən otaqdan çıxıb Arif bəyin otağına üz tutdum. Sualımın ən dəqiq cavabı onda idi. İstəmədən də olsa yenidən Mələklə qarşılaşacağım fikri beynimə dolarkən indidən əsəblərim gərilməyə başlayırdı. Bu şəkildə necə davam edəcəkdim çox maraqlıdı.
Liftin açılması ilə geniş dəhlizdə qarşıdakı masaya doğru irəliləmə başladım. Mələyi yerində görməməyimlə sanki üzərimdən yük qalxmışdı. Deyəsən, bu gün həyat mənə qarşı istisnaya yol vermişdi. Burda boş-boş dayanmağımın mənası olmadığını anlayıb Arif bəyin otağının yolunu tutdum. Tam qapını döyəcəyim zaman içəridən gələn qulaqbatırıcı səslə əl saxlamalı oldum.
"Sənin məqsədin nədi, Ayaz?! Bu məsuliyyətsizliyinin səbəbini de!" - Arif bəyin dəhlizi belə gurladan səsiylə yerimdəcə donub qaldım.
"Ata, bəsdi!" - deyə içimi ovsunlayan qalın səsi eşitməyimlə beynim dondu sanki. Nə?! Beynim eşitdiklərimi qəbul etməyə çalışarkən qapının açılmağı ilə dik atıldım. Bir cüt od tutub yanan qaralarla qarşılaşınca bədənim qıc olub