qaldı. Məni qarşısında görməyi gözləmədiyi üçün bir anlıq təəccüb yaşasa da cəld özünü ələ aldı. Zülmət baxışlarını başdan aşağı üzərimdə gəzdirib sonda gözlərimə doladı. Elə soyuq, elə uzaq baxırdı ki...İçimi titrədirdi...
"Ayaq altında gəzirsən, Qırmızı" - buz bağlamış səsinə qarşı duruxsundum. Ağlamaq istəyirdim. Niyə mənə qarşı belə davranır axı?! İri addımlarla yanımdan keçib dəhlizdə irəliləməyə başladı.
"Ayaz!" - ayaq saxladı. Mən geriyə çevriləcək deyə gözləyərkən məndən daha da aralandı və qarşıdakı otağa daxil oldu. Oradaca qalmışdım. İlk günkü kimi. Çaşqınlıq dolu hisslərlə...Üst-üstə yaşadıqlarımı həzm etməyə çalışırdım. Arif bəyin oğlu idi? Ümumiyyətlə Arif bəyin oğlu olduğunu belə bilmirdim. Off! Asta addımlarla Ayazın girdiyi otağa yaxınlaşdım. 'Ayaz Ağazadə'. Qapının üstündəki yazıyla gözlərimi döydüm. Lənətə gələsən! Axtardığım adam bu otaqdamıydı? Beynim indi hər şeyi dərk etməyə başlamışdı. Bütün yaşadıqlarım...Saatlarla ələk-vələk etdiyim zəhrimara qalmış siyahı... Sənanın sözləri!
"Axmaq" - tam bir axmaq idim!
Bir iki işçinin qəribə baxışlarını üzərimdə hiss etməyimlə yanağımı dişlədim. Səsli demişdim?! Zibilə qalasan! Özümü gülünc vəziyyətə salmaqda ali təhsilli idim! İndi də edəcəkdim? Onsuzda qarmaqarışıq olan düşüncələrim indi hörümçək toruna dönmüşdü. Ayazı anlamaq istəyirdim. Mənə o qədər yardım edən insan pis biri ola bilməz axı! Bəlkə də bütün bu davranışlarının səbəbi xəstəxanada ona dediklərim idi. Hə! Hə! Başqa cür ola bilməzdi. Gülümsədim. Əgər elə idisə, onda bir şey düşünəcəkdik...
________________________________________­__________________
Diqqətimi heç cürə işə verə bilmirdim. Beynim o qədər dolu idi ki...Bir güc olsa, məni hərşeydən uzaqlaşdırsa...
"Salam, memar xanım" - eşitdiyim səslə gözlərimi masadan qaldırdım. Sənan həmişəki kimi əlləri cibində qapının pərvazına söykənib, içəri girmə icazəsi gözləyirdi. Nə yalan deyim bu xasiyyətini sevmişdim.
"Salam, buyur, keç" - gülümsədi.
"Təşəkkürlər" - iri addımlarla içəri