i daxil oldu.
"İşlər necə gedir? Hər şey yolundadı?".
"Əslində" - alt dodağımı dişlərim arasına aldım - "Diqqətimi verə bilmirəm" - qaşlarını havaya qaldırdı.
"Kömək edəcəyim nəsə var?"- başımı yox deyə sallayacaqdım ki ağlıma gələn şeylə fikrimi dəyişdim. Hər şey üst-üstə gəldiyi üçün Arif bəydən sahəni soruşmağı unutmuşdum.
"Kompleks mərkəzlərinin standart ərazisi nə qədər olmalıdı?" - əlini gicgahına götürüb qaşıdı.
"Əslində, bu maliyyəyə bağlıdı. Nə qədər çox pul, o qədər çox ərazi" - gülümsədim.
"Ancaq ki, qırx hektar kifayət edir, nəsə problem var?"
"Xeyr, sadəcə, yerləşdirmə aparmaq istəyirdim" - başını məmnuniyyətlə salladı.
"İşinə qarşı çox məsuliyyətlisən"
"İşimi sevirəm" - yenidən gözlərimi layihəyə endirdim. Yerləşdirməyə hardan başlayacaqdım? Diqqətimi toplaya bilmirdim.
"Sənə nəsə olub" - əvvəlcə sual olduğunu sansam da qətiyyətlə üzümə sabitlənən baxışlarını görüb yanıldığımı anladım.
"Sadəcə iki dəqiqə mənlə oturmağınla bunu necə anladın?"
"Gözlərinə baxmaq kifayətdi" - duruxsundum. Bu cavabı gözləmirdim.
"O mavi gözlər kədərlə doludu" - nəfəsini dərdi - "Səni incidən nədisə ona icazə vermə". Bu dəfə gülümsəmə sırası məndə idi. İnsanlar başqalarına ağıl verməyi niyə bu qədər sevir?
"Bilmədiyin şeylər çoxdu. Hər şey səsləndiyi qədər asan olsaydı..." - sözlərimə qarşı dişlərini dodağı ilə qapadı. Baxışlarını əvvəlcə mənə, sonra döşəməyə, sonra yenidən mənə çevirdi. Sanki, nəsə demək istəyirdi ancaq, qərarsız qalmışdı.
"Asan olmadığını bilirəm. İnan mənə hər qarşılaşdığın insanın həyatı digərindən daha betərdi" - üzündən kədər dalğası keçdi. Bu sözlərlə sanki, üstüqapalı nəsə deməyə çalışırdı. Üzündən gülüş əksik olmayan insanın həyatında nələr baş vermişdi belə?
"Hər nəysə" - ayağa qalxdı - "bu qədər drammatik səhnə bəsdi. Qalx" - anındaca dəyişən ruh halıyla çaşıb qaldım.
"Hara? - çaşqınlıqla soruşdum.
"Qalx, qalx. Sual vermək qadağandı indən belə" - anlamamış vəziyyətdə ayağa qalxdım. Birdən nə olmuşdu? Gödəkcəmi əlimə alıb