bir qram da olsa tapdığım cəsarətlə qapını vurdum. Səs gəlmədi. Bir daha vurdum.
"Gir" - qalın və eləcə də hökmlü səsi eşitməyimlə bədənim gərildi. Daha içəri girmədən bu vəziyyətdəyəmsə...Sakit ol..Sakit ol... Bir daha içimə uzun nəfəs çəkib qapını itələdim. İçəri daxil olmağımla otağın qaranlığında boğulacaq kimi hiss etdim. Çayların tökülməsindən ehtiyyatlanaraq asta hərəkətlə qapını arxamca bağlayıb önümə dönmüşdüm ki, gördüklərim qarşısında bədənib indi buzluqdan çıxmış vəziyyət aldı. Nə baş verirdi burda?! Ayaz cəld Mələyi qucağından itələyib ayağa qalxdı. Otağın qaranlıq havasının üstümə çökməyi ilə bədənim boşaldı sanki. Bu dəqiqə yıxılmamaq üçün heç bir səbəbim yox idi...Xırıltılı nəfəs çəkdim içimə. Baldırlarını belə güclə örtən ətəklə yana doğru düşən Mələk çaşmış vəziyyətdə gözlərini Ayaza dikdi. İlahi, inana bilmirdim...İnanmaq istəmirdim!
Ayazın zülmət baxışları üzərimdə gəzindikcə sinidəki stəkanların nəlbəkiyə dəyməsində yaranan cingiltili səs titrədiyimi ələ verirdi. Nə gözlərimi ondan ayıra bilir, nə də ki otaqdan çıxmaq üçün qıc olmuş bədənimi hərəkət etdirə bilirdim. Sanki, otaqdakı hər şey üstümə gəlirdi. Lənətə gələsən! Bir söz deməliydim, ancaq quruyan boğazım buna imkan vermirdi. Ayazın mənə doğru irəliləməyə başlamasıyla bir addım gerilədim. Uzaq dur, Ayaz, gəlmə! Gəlir..Gəlir...Və... Sonda tam qarşımda dayanmağı ilə kürəyim soyuq divarla qovuşdu. Otağın qaranlığında parlayan gözləri mənimkiləri dəlib keçəcək kimi baxırdı. Bir söz de, Suay! Bir söz!
"M-mən.. şey ü-üzr". Lənətə gələsən! Səsimin titrəməyi ilə susdum. Bir addım daha atdı. Sinəsinə dəyəcək vəziyyətdə olan burnuma dolan sərt qoxusuna qarşı gözlərimi qapadım. Artıq soyuq divara minnət duyurdum. Əyildi və üzünü mənimki ilə eyniləşdirdi.
"Kömək etdim deyə mənə çay gətirmə cürətini hardan tapırsan düzü, çox maraqlıdı" - üzümü yalayıb keçən nəfəsinə qarşı gözlərimi daha da sıxdım. Bir dəqiqə...! Sözlərinin ağırlığı! Cəld başımı qaldırıb onun duyğusuz baxışlarına dikdim