m gözlərimi . Nə danışırdı belə?! Dediklərini özü eşidirdi mi?! Niyə bu qədər qəddardı axı? Əlimdə olsa fırtınalı mavilərimdə boğardım onun buz bağlamış qaralarını. Mənə bu qədəri kifayət ikən o yenə durmadı...
"Özünü dəyərli sayma" - üzünü azca üzümdən uzaqlaşdırdı - " Yazıqlara kömək etmək savabdı, Qırmızı".
Necə də qəribədi...Özümü öz oynadığım səhnədə izləyici kimi hiss edirəm... Bütün olanları uzaqdan izləyib, ağlamaqdan başqa heçnə bacarmayan biri