"Sən" - deyə bildim sadəcə çaşqınlıq qarışıq fısıltıdan fərqsiz çıxan səsimlə...
Gözlərimə inana bilmirdim. Bütün varlığı ilə qarşımdaydı...Axı, necə ola bilərdi? Qarın boşluğumdakı hərəkətlənməni saxlamaq üçün əlimi qarnıma qoymaq istəyimi güclə basdırdım. Buradaydı...Özü çıxmışdı qarşıma. Üzünü incələdim. Mənim çaşqınlıq dolu baxışlarımın əksinə onunku bomboş idi. Təmiz qara vərəq kimi...
"Suay, buyur əyləş" - otağın səssizliyini pozan Arif bəyin səsi ilə silkələnib bir yığın insanın qarşısında dayandığım ana qayıtdım. Hı? Gözlərimi qırpışdırdım. Harda əyləşəcəkdim?
"Buyur" - tanımadığım cavan oğlan gülümsəyərək yanındakı boş yeri işarə etdi. Bu qədər insanın nəzər nöqtəsindən çıxmaq üçün, cəld keçib göstərdiyi yerdə əyləşdim. Belə daha yaxşı idi. Başımı qaldırmağımla Ayazla göz-gözə gəldik. Zibil! Bura ki onun tam qarşısı idi.
"Bəli harda qalmışdıq"...
Aradan keçən yarım saat ərzində Arif bəy auditoriyanı ələ almış, yeni layihələr haqqında danışır, arada muhasibatçı olduğunu düşündüyüm orta yaşlı kişi yaranacaq xərclər haqqında onu məlumatlandırırdı. Tikiləcək yeni komplekslər haqqında fikir bildirir, təkliflər irəli sürürdülər. Bir ara xarici şirkətlərlə görüləcək ortaq işlər barədə danışıqlar getdi, ancaq diqqətimi onlara verə bilmədiyim üçün nəcə bir iş olduğunu qaçırmışdım. Qarşımda aysberqdən təlim almış insan oturarkən bu necə mümkün ola bilərdi ki. Gözlərimi ondan yıra bilmirdim. Sadəcə qara qələmi baş və işarə barmaqları arasında o yan bu yana döndürür arada isə sıxıldığını göstəcərək tərzdə yanaqlarını şişirirdi. Artıq əsəblərim gərilirdi! Bir an belə olsun gözünü qaldırıb mənə baxmamışdı. Zəhrimara qalmış qələm məndən daha maraqlı idi?! Məni tanımamazlıqdan gəlməyi ürəyimin altında qəribə ağırlıq yaradırdı.
"Suay xanım, siz bu haqda nə deyə bilərsiz?". Adımı eşitməyimlə gözlərimi bayaqdan qəribə baxışlarını üzərimdə hiss etdiyim qıyıq gözlü adama çevirdim. Məqsədi nə idi? Anındaca bütün gözlərin mənə dönməsi ilə otağa sakitlik çökdü. Onlara bir