öyrəşsin.
- Nəyə Gülnaz xala. Elə bilirsən şəhriyar onu atacaq, heç Ülviyyə də ondan vaz keçən deyil.
- Xəyal qurmasın boşuna nərgiz. Olmaz. Olacaq iş deyil.
- Axı niyə sizin cavanlıqdakı həyatınızın bədəlini niyə o ödəməlidir.
- Nə bədəli? Ülviyyənin bu səsi hər ikisini diksindirdi.
- Ülviyyə, qızım..
- Nə bədəli deyə soruşdum. Məncə vaxtı çoxdan keçib artıq mənə danışın nə baş verib. Gülnaz Nərgizə qorxu dolu gözlərlə baxaraq sanki yalvarırdı ki, onu xilas etsin. Nərgiz gözləri ilə təsdiqləyirmiş kimi Gülnaza işarə edərək. – Ülviyyəm gəl çıxaq bir az hava alaq deyə dilləndi.
- Heç bir yerə getməyəcəyəm. Ana.. eşidirəm.
- Mən..mən.. Nərgiz sənə hər şeyi danışar deyib otaqdan çıxdı. Nərgiz – ayda yenə ən çətin iş mənim üstümdı qaldı deyə mızıldandı. Bir saat sonra ülviyyə dizlərini qoynuna yığmış halda susaraq gözünü bir nöqtəyə zilləmişdi. Nərgiz isə yatağın kənarında oturub əlinə aldığı sap qırığını gah bükür gah düyünləyir gah açırdı. Heç özü də fərqində deyildi elədiyinin. Sonra dərindən nəfəs alaraq – ona da çətindir Ülviyyə- deyə dilləndi. Ülviyyə isə hələ də susurdu. Bu anda çalan telefonların səsi səssizliyi pozdu. Şəhriyar Ülviyyəyə Kənan isə nərgizə yığırdı. Ülviyyə könülsüz halda telfonu əlinə alıb kənara atdı. Danışmaq istəmirdi Şəhriyarla. Nərgiz də telefonunn ekranına baxıb qaşlarını çataraq – öküz deyib telefonu kənara atdı. Kənanla şəhriyar isə həyətdə dayanmışdılar. Kənan Nərgizi izləmiş onun bura gəldiyindən xəbərdar idi. Şəhriyar isə Ülviyyəni görməyə gəlmişdi. Aşağıda söhbət edərkən kənan olanları Şəhriyara danışdı. Şəhriyar qaşlarını qaldıraraq – işin çətindir dedi. Nərgizi az çox tanıyıramsa bunu sənə asan bağışlamayacaq.
- Elə demə. Onsuzda çarəsizəm. Bir ümid yeri axtarıram.
- Ümid yeri var.
- Nə?
- Nərgizin ağzını əlini qolunu bağlayıb zorla sənə qulaq asması üçün bağlı saxlamaq.
- Hə ondan sonra ümumiyyətlə üzümə baxmasın.
- Başqa yol görmürəm. O qız səni dinləməz.
Bir az söhbətləşdikdən sonra hər ikisi zəng