g vursada nə Ülviyyə açmışdı telfonu nə Nərgiz. Düşündülər ki, yəqin başları qarışıb deyə telefonların səsini eşitmirlər. Amma əslində qızlar danışmaq istəmirdi.
- Sən neynəməyi düşünürsən Şəhriyar.
- Bilmirəm Kənan bilmirəm. Elə mən də çarəsizəm. Aşağı tüpürsən saqqal yuxarı tüpürsən bığ.
- Konkret məsələ nədir ki?
- Uzun söhbətdir. Boş ver. Amma çarəsini tapacağam əl çəkən deyiləm. Lazım olsa anası ilə danışacağam. O da olmasa Ülviyyəni də götürüb buralardan gedərəm.
- Ülviyyə ailəsini tapdalayar səncə
- O da mənim kimi hər şeyi gözə alsa hə.
- Elə sənin də işin çətindir.
Iki oğlan aşağıda söhbət edərkən qızlar yuxarıda qucaqlaşıb uzanmışdılar. Ülviyyənin ağladığını görən nərgiz
- Ülü..nə oldu? Nə düşünürsən?
- Mən.. mən.. Nərgiz deyəsən bu macəra burda da bitəsi olacaq.
- Dəlisən sən? O nə deməkdir.
- Nərgiz bir az real olaq. Biz ailə qurduq. Sonra? Onlar bizə gəlib getməyəcəklər. Necə bir birilərini üzünə baxacaqlar. Atam necə həzm edər bunu. Həyat yoldaşının keçmiş sev....tövbə tövbə.. dilim dönmür deyəm.
- Elə bu? Bununla da sevgindən vaz keçəcəksən....ülü... ağlama.. qurban olmu elə ağlama.. Ülviyyə hönkürtü ilə ağlamağa başlamışdı. Telefona gələn smsm i açıb oxuduqdan sonra daha da bərk ağladı. Bu Şəhriyardan idi “Nə olur olsun mənimsən mənim olacaqsan. Bir ömür boyu.” Nərgiz onun saçlarını sığal çəkərək – shhhh... sakit sakit.. ağlama.. Şəhriyar yoluna qoyacaq hər şeyi
- Yox.. Nərgiz yox.. heç nə də yoluna girməyəcək. Mümkünsüz eşqin arxasınca düşə bilmərəm mən...
- Əl çəkə bilmərsən. Bəs Şəhriyar. Elə bilirsən o icazə verəcək ondan ayrılmağına.
- Bilmirəm Nərgiz bilmirəm. Ülviyyə göz yaşları içində yuxuya getmişdi. Nərgiz isə ayağa qalxıb pəncərəni bağlamaq istədi. Kənanın maşının aşağıda görüb – bu burda neyniyir bu vaxtı deyə öz özünə danışdı. – yox yəqin səhv gördüm. Bu maşından bəyəm təkcə kənanda var bəyəm. Pərdəni çəkmək istəyirdi ki, maşının qapısının açıldığını gördü. Kənan çölə çıxıb maşına söykəndi siqaret çəkdiyi