qısqanardın? Nərgiz bu sözə tutuldu. Özünü toparlamaq istəsə də dili topuq vura vura – yox. Yəni..ona görə demədim.. yaşlı olsa da yəni cavan.. eeee mən səni niyə qısqanım. Allah vurmuşdu elə.
Onun bu halına gülən Kənan yenə onu özünə tərəf çəkərək – Allahı bilmirəm, amma sən vurdun özü də elə yerdən ki, bir də sağalmaz.
- Şişirtmə bir balaca yaradır. 3 günə keçər.
- Ay dəli mən onu demirəm.
- Bəs nəyi deyirsən?
Kənan Nərgizin əlini götürüb ürəyinin üstünə qoyaraq – bax burdan yaralamısan deyə dilləndi. Nərgiz utanaraq əlini çəkdi və söhbəti dəyişmək istədi. – niyə yusifə elə demişdin. Bu sualnan mövzunu dəyişəcək deyə ümidlənmişdi ki, Kənanın cavabı onu lap duruxdurdu.
- Çünki istəmədim ki, yusif ya da qeyrisi sənə yaxınlaşsın. Qısqandım. Yusifin niyyəti sənin könlünü almaq idi. Mənsə səni dəli kimi qısqandım.
- Niyə ?
- Niyə? Yaxşı sualdır. Bu ortamda bu vəziyyətdə demək istəməzdim, amma madəm ki, anlamadın niyəsini deyim .. Çünki mən səni..
- Mən gəldim.. bu uğursuz zarafatları ilə Kənan və Nərgizin həkimi idi. Hər ikisinin üzündən vaxtız gəldiyini anlamışdı.
Ülviyyə ayılanda Nərgizin yanında olmadığını görüncə - Nərgiz Nərgiz deyə səslənməyə başladı. Telefonun işığı yanırdı. Əlini telefonuna atanda Şəhriyardan gələn smsm və zənglərlə yenidən ağlamağa başladı. Şəhriyar onun telefonu açmadığına narahat olmuşdu. Ülviyyə ağlayaraq telefonu açdı. – Eşidirəm.
- Ülviyyə.. offf niyə açmırsan bu telefonu. Dəli oldum burada.
- Şəhriyar mən hər şeyi öyrəndim.
- ....Ülviyyəm
- Şəhriyar səni sevirəm bunu unutma. Amma
- Amması yoxdur Ülviyyə, bu işi yoluna qoyacam dedim axı sənə.
- Yox. Şəhriyar bağışla...hər şey bitdi...- Ülviyyə aç qapını! Ülviyyə! Danışmamış gedən deyiləm onsuzda. Aç dedim! Ülviyyə!
Şəhriyar Ülviyyənin telefonu bağlaması ilə yuxarı qalxıb qapını çırpmağa başladı. Ülviyyə qulaqlarını tutaraq ağlayırdı. – bitdi. Bitdi Şəhriyar.. hər şey bitdi.. deyə pıçıldayırdı. Səsə ayılan qonşular evdəkilər qapıya tərəf gəldilər. Kamal bəy