y qapını açan kimi Şəhriyar özünü içəri salmaq istədi. Kamal bəy əli ilə onun qolundan tutub. – bu nə tərbiyəsizlik? Gecəni bu vaxtı alacaqlı kimi qapını sındıdırsan.. cammat var var bu binada.
- Ülviyyə ilə danışmalıyam
- Səhər danışarsa deyə
- Onunla danışmamış heç bir yerə gedən deyiləm. Ülviyyə!
- Oğlum hörmətin olsun. Qarşında atan yaşında kişi dayanıb.
- Kamal bəy, bağışlayın, istəyirsiniz lap məni vurun söyün, təhqir edin. Gedən deyiləm.
Gülnaz Şəhriyarın bu qəzəbli hlını görüb bir az çəkindidə. – Səninlə danışmaq istəmirsə istəmir. Tərslik eləmə. Get evinə.
- Gülnaz xanım Ülviyyəni çağırın. Ülviyyə bilirəm ki, eşidirsən. Ülviyyə danışmalıyıq. Ülviyyənin qapısı açıldı. Başı aşağı şəkildə sakitcə qapının yanında dayandı, yanaqlarını islaq, burnu qıpqırmızı idi. Kirpikləri asta asta qalxıb enirdi. Ayaqda dayanmağa halı yox idi. Qapıda güclə tutub dayanmışdı. Gülnaz qızının bu halını görüb əlini ağzına qoyub ağlamağa başladı. Kamal bəy qızını yanına gələrək –Ülviyyə yaxşısan qızım? Deyərək əlini onun çiyninə qoydu. Ülviyyə başını astaca təsdiq mənasında yelləyərək, başını qaldırmadan – Danışmağa sözümüz yoxdur Şəhriyar. Get.. telefonda hər şeyi dedim. Deyərək aramla danışmağa başladı.
- Yox hər şeyi danışmadıq. Sən belə tez əl çəkirsənsə mən necə mübarizə aparacağam deyə bilərsən mənə? Sevgin bura qədərmiş. Ülviyyə əllərini sıxaraq – Şəhriyar get deyərək özündən asılı olmadan dayandığı yerdə yerə çökəcəkdi. Atası onun tutdu. Şəhriyarda yaxınlaşmaq istəyəndə Gülnaz onu tutub – Get, danışmaq istəmir. Onsuzda halı pisdir. Sən də onu lap incidirsən
- Onu mən incitmirəm. Onu siz incidirsiniz. Siz hamınız. Amma bu məslə burda bağlanmayacaq. Biləsiniz. Deyib qapıdan çıxdı. Atası Ülviyyəni otağına gətirəndə Gülnaz içəri girib ona çıxması üçün başı ilə yavaşca işarə elədi. Kamal bəy otaqdan çıxdıqdan sonra Gülnaz Ülviyyəni yerinə uzandırıb üstünü örtdü.
- Mənim ağıllı qızım anasının əlini saçından itələyən Ülviyyə
- Arzuna çatdın. Onunla münasibətimi