u hayqırtını eşidə bilmirdi bərk bərk Ülviyyəni qucaqlayıb. – ey sakit ol.. Dedim axı hər şey düəzləcək. Bax görərsən Şəhriyar hər şeyi yoluna qoyacaq.
- Heç nəyi də yoluna qoymayacaq! Anlamırsan! Anlamırsınız. Ülviyyə yerindən qalxıb hirslə otaqda o baş bu baş getməyə başladı.
- Niyə başa düşmürsünüz ki, bu işdə yoluna qoyulacaq bir şey yoxdur. Mən atamın üzünə necə baxaram hə Nərgiz. Düşün bir. Nə deyəcəyəm. Ata bağışla amma mənim qaynatam bizə gəlib gedəndə gəlmə ya mən onlarla yaşasam deyəcəyəm bağışla ata anamın keçmiş sevgilisi oldu neynim. Gör nə qədər məntiqsizdir. Mən bunu ona eləyə bilmərəm.
- Bəs neyniyəcəksən. Əllərini çəkib oturacaqsan yerində. Şəhriyarı başqasına verəcəksən əllərinlə. Həm sən elə bilirsən Şəhriyar əl çəkəcək? Mən şəxsən zənn etmirəm.
- Əl çəkəcək. Əl çəkmək məcburiyyətindədir.
- Ülviyyə onun ailəsi də onun üçün dəyərlidir. Amma hər şeyi gözə alır. Sən zəiflik edirsən. Ağlını başına yığ.
- Siz ağlınızı başınıza yığın! Ülviyyənin səsini yüksəltməsi ilə Nərgiz diksindi. O heç vaxt Nərgizə qışqırmamışdı.
- Bir az məntiqli olun! Düşünün! Özünüzü mənim yerimə qoyun! BİTDİ!
- Bəs sevgin? Nə oldu şəhriyarın dərdindən ölürdün.
- Ölümşəm də.. bax sevgidir məni bu günə qoyan. Mən ölmüşəm Nərgiz ölmüşəm. Ülviyyə dizlərini yerə qoyub ağlaya ağlaya “ölümşəm mən...ölümşəm” deyə hönkürürdü.
Nərgiz onu qucaqlayaraq o da eyni şəkildə ağlamağa başladı.
Bir neçə gün keçsə də Şəhriyar Ülviyyə ilə danışa bilməmişdi. Telefonla zəngləri cavabsız qalırdı. Sms lərə cavab yazılmırdı. Evdən çıxmadığına onu yolda da tuta bilmirdi. Bir neçə dəfə evə gəlməyə cəhd etsə də binanın qarşısındakı bələdçiyə onu içəri buraxmamaq tapşırılmışdı deyə yuxarı da qalxa bilmirdi. Şəhriyarın günü gündən üzüldüyün görən anası Şahnaz da oğlunun bu halına pis olurdu. Ağladığını görən Səlim bəy – ağlama. Unudacaq. Qız da istəmir artıq, daha niyə ağlayırsan?
- Demək unudacaq. Sən unutdunmu Səlim? Unutdun?
- Şahnaz başlama yenə
- Şahnaz başlama, Şahnaz qutar,