t etdi. Elə hey keçən görüşə gələ bilmədiyinə görə üzrxahlıq edirdi, sonra valideynlərimizin dostluğundan danışırdı. Dediyinə görə uşaq vaxtı biz bir- birimizi tanıyırmışıq. Nə bilim eee ordan burdan danışırdı. Söhbət əsnasında “siz”dən “sən”ə keçməsi heç ürəyimcə olmadı. Mən indi bütün cəsarətimi toplayıb ona istəmədiyimi, bu işə razı olmadığımı açıq aydın deməliyəm. Amma halım yoxdur danışmağa. Niyəsə özümü halsız, yorğun və bədbin hiss edirdim. Elə bil sussaydım o məni daha yaxşı başa düşəcəkdi. İstəmədiyimi daha yaxşı anlayacaqdı.
- Kimisə gözləyirsən?
- Nə?
- Elə bil kimisə axtarırdın ona görə soruşurdum ki, kimisə gözləyirsən?
- Xeyr. Heç kimi gözləmirəm.
Haqlıydı. Fərqinə varmadan tez tez ətrafa boylanırdım. Niyə? Mən kimi gözləyirdim?
(Şəhriyar)
Ad günündən sonra onu görməmişəm. Bilmirəm niyə, amma onu görmək və saatlarca söhbət etmək istəyirəm, düz gözlərinin içinəbaxmaq istəyirəm. Gülüş dolu gözlər. Balaca uşaqlar kimi uzun kipriklərini tez tez döyməsi. Utandan qızarmasına.. saatlarnan baxaram. Niyə? Tanımadığım, adını bilmədiyim birini niyə görmək istəyim? Niyə getdiyim hər yerdə onu axtarıram?
Ad günündə qızı pərt elədim. Sonra daha da utandırmayım deyə yaxınlaşmadım. Bütün cəsarətimi toplayıb yaxınlaşmışdım ki, bu dəfə də o getdi. Deyəsən bərk incimişdi. Haqqı da var idi. Mən öküzlük elədim. O çaşqın halı gözümün önündən getmir. Bu təsüdüfü görüş elə iki dəfə olacaqdı? Mən indi onu haradan tapım?
Təsadüf adlandırdıqları bu görüşlər Şəhriyarın zənn etdiyi kimi sona çatmamışdı. Onlar hər an hər yerdə görüşə bilərdilər. Hər an hər yerdə...
- Alo
- Alo Ülviyyə hardasan?
- Sənə də salam Nərgiz xanım.
- Vaxt yoxdur hardasan? Təcili surətdə Gəncliyə gələ bilərsən. Mən ordayam. Kamran müəllim iş tapşırıb, sənsiz eləyə bilməyəcəm. Köməyinə ehtiyacım var.
- Nə işidir? İndi 28 Maydayam mən.
- Gəl danışarıq. Metro ilə gəl daha tez olar, tez ol!
- Baş üstə Nərgiz xa...buna bax telefonu üzümə bağladı. Dayan ifritə göstərəcəyəm sənə.