ki – orda dayan. Bir addıpm belə yaxınlşama deyən nərgizin qəzəbli baxışları altında Kənan geri çəkildi. – Sürünərəm amma sənə möhtac olmaram deyərək ayağını sürət sürtə ağrı ilə oradan uzaqlaşmağa çalışdı. Kənan balaca uşaqlar kimi məyus halda – deyəsən oyunum tərs gedir.. bu yaxınlşamaq əvəzinə məni düşmən elədi. Deyərək onun hər ayağını basanda acıdan qıvranmağına özü də sıxıldı. Yenə də onu tək qoymayacaqdı. Arxadan gəlib onu qucağına alıb maşına apardı. Nərgiz nə qədər çrıpınsa da qışqırsa da kənan ona fikir vermədən maşına qoyub evinə qədər gəldi. Nərgiz yol boyunca o qədər qışqırıb bağırmışdı ki, artıq yorulub susmuşdu. Hər ikisi sakitcə maşında əyləşmişdilər. Kənan danışmaq istəsə də acığına gəlmişdi nərgizin ona kimsən deməsi. Bu qədər müddətdə qürurunu tapdayaraq bu qızın arxasınca düşməsi ona zərrə qədər də təsir etməmişdi deyə çox təəsüf edirdi. Nərgiz isə kənanın heç nə danışmayacağını görüb “Mən gedim sevgilinizin evinə gecikərsiniz” deyib hikkə ilə maşının qapısını örtdü. Kənan onun bu halına gülüb maşında – sən məndən beş betər sevirsənee, amma keçi kimi inad et hələ. Sevdiyini deməyincə məndən xoş sözü yuxuda görərsən sən. Hələ bu xoş günlərindir deyib əllərini bir birinə sürtdü. Ülviyye gun kecdikce saralib solurdu. Ne yemek yeyir ne danisirdi. Nergiz bele onu gucle danisdirirdi.
- Ulum ne vaxta qeder bele edeceksen? Elden gedirsen? Ozunu toparlamalisan. Hami sene gore narahatdir. Yaxshi madem ki, bir yol secdin, ayrildin o zaman addimla. Bele yataga mehkum olmaqla ozunu xeste edeceksen.
- Yatmaq isteyirem.
- Ulviyye seninleyem axi. Deyirem ne vaxta qeder...
- Yatmaq isyeyirem dedim!
- Of Ulviyye offf.. Nergiz pencereye yaxinlasib perdeni cekecekdi ki, gozlerini qiyib diqqetle neyese baxdi
- Ala di bu da orada mehv olur. Sen burda o orda. Ne haliniz var gorun, amma sonradan aglayib sizildama. Gel gor ne gune dusub. O boyda adam fikirden eriyib cop olub.
Ulviyye hec ne anlamamis kimi agir agir pencereye teref geldi. Sehriyari gorunce