r şey deyəsən. Səndən ömürlük küsərəm. Zarafat eləmirəm.
- Axı..
- Nərgiz! Əsla bilməyəcək. Eşitdin məni.
- Yaxşı...soyuq və quru danışmasından titrəməsindən Şəhriyar başa düşdü ki, o Ülviyyə ilə danışır cəld Nərgizin əlindən telefonu alıb
- Ülviyyə danışmalıyıq xahiş edirəm aç telefonu ya da aşağı gəl. Şəhriyarın səsini eşidən Ülviyyənin ürəyi titrədi. Telfon əlindən yerə düşdü və söndü. Bu dəfə bilərək söndürmədi amma Şəhriyar elə başa düşdü ki, Ülviyyə qəsdən telfonu söndürdü. Əsəbiləşib nərgizin telefonun yerə çırpdı. Telefon yerə dəyən kimi cilik cilik oldu. Nərgiz böyümüş gözlərlə ona baxsa da səsini çıxartdmadı.
- Niyə belə edir axı niyə? Mən tanıdğım Ülviyyə belə qorxaq deyildi. Məğlub olan deyildi. Nə baş verir? Niyə bu qız məni dinləmir? Niyə!? Niyə!? Niyə!?
- Ay Şəhriyar qolum çıxdı qardaşım. Sakit ol.
- Bağışla deyib Nərgizin qolunu buraxdı. Nərgiz qolunu ovuşdura ovuşdura sızıldamağa başladı. Bəlli idi ki, göyərəcək qolu. Sonra əyilib telefonunun qalıqlarının içindən nömrəsini axtardı.
- Bağışla Nərgiz. Mən telefonu axşama çatdıraram sənə..
- Eybi yox narahat olma. Onsuzda dəyişəcəkdim bəhanə oldu. Nərgiz aranı yumşaltmaq üçün desə də bu sözü Şəhriyarın fikri onda deyildi. Başını qaldırıb Ülviyyənin pəncərəsinə baxırdı. Pərdənin tərpənməyindən hiss etdi ki, Ülviyyə onu izləyir. Başını aşağı salmadan – nə deyirdi?
- Nə?
- Sənə nəyi deyirdi? Nə istəyirdi?
- Heeççç heç nə.. mən gedim.
- Nərgiz!
- Eeee bəsdirin də o ordan sən burdan mən də yazığam axı. Adam nə qədər qorxu içində yaşayar. Ülviyyə küsər Şəhriyar küsər Ülviyyə danışmaz Şəhriyar inciyər. Mən getdim. Nərgiz qaçmaq üçün bəhanə axtarırdı. Elə bunu deyib aradan çıxdı. Şəhriyar hirslə gəlib maşının yanında dayandı. Əlinə telefonu alıb Ülviyyəyə səsli mesaj göndərməyə qərara aldı. Bu dəfə hər şeyi həll etməli idi. Bir dəfəlik.. Mesajı yazdıqdan sonra göndərdi və maşınına minib getdi. Ülviyyə isə əlinə telefonu alıb gələn səsli mesajı açmaqda tərəddüd etsə də açdı. Mesajı