sevdiyi rəngdir dedi. Nərgiz elə bil cin atına mindi telefonu götürüb – istəmirəm üzlük qalsın deyib mağazadan çıxdı. Telefonu da götürmədən piyada küçə ilə qalxmağa başladı. Kənan telefonun pulunu ödəyib yaşıl üzlük taxdırdı. Mağazadan çıxanda Nərgizi görmədi.. unutmuşdu bu nərgizdir heç gözləyər. Küçənin o başına bu başına baxsa da onu görmədi. Sağ tərəfdən oğlanların səsinə döndü.
- Başı xarabdıre qızın.. özü dəyir hələ bir bağırır da..
- Nərgiz!!! Deyib kənan həmin tərəfə getdi. Düz tapmışdı.. Nərgizin əsəblə necə addımladığını görən Kənan onun qolundan tutub nə olub bu nə əsəb.
- əsəbi deyiləm burax qolumu.
- Yaxşı gəl gedək.
- Eee burax dedim. Get sevgilinin yanına.
- Gedəcəyəm. Gəl səni aparım..
- Lazım deyil. Kənan onun qolundan tutub özünə tərəf çəkdi. O qədər yaxın idi ki, Nərgiz onun nəfəsini üzündə hiss edirdi. – Nərgiz niyə belə edirsən? Kənanın pıçıltı ilə deyilən bu sözünə o da pıçıltı ilə cavab verdi.
- Neynirəm ki?
- Niyə inad edirsən. Sən də mənim kimi se....
- Nərgiz! Bu səsə hər ikisi döndü. Etibar idi. Onlara yaxınlaşaraq – əlini çək ondan alçaq.. deyərək Kənana yumuruq ilişdirdi. Nərgiz yerə yıxılan Kənanı görüb onu qaldırmaq üçün yerə əyildi.
- Etibar nenyirsən sən? Yaxşısan Kənan?
- Kənan? Aa mən elə bildim Vüsaldır? Amma yenə də o səni elə tutmuşdu ki..Kənan ayağa qalxar qalxmaz Etibarı çırpmaq istəyirdi ki, Nərgiz onu əlindən tutub. – xahiş edirəm, dava istəmirəm. Mənim əmimoğludur, reaksiyası düz idi hər halda. Kənan ona baxaraq - əmin oğlu? Nərgiz onları tanış etdikdən sonra aradakı soyuq baxışlar altında yenə də əzilirdi. Hər ikisinin bir birinə acıqlı baxması nərgizi qorxudurdu. Kənan Nərgizə gəl gedək deməsi ilə Etibar onu qolundan tutub özünə tərəf çəkib, əziyyət çəkməyin mən apararam dedi. Kənan getmək istəsə də Nərgiz qolunu Etibardan çəkincə dayandı. O Etibara tərəf dönərək sən get, mənim bir az işim var deyib başını aşağı saldı. Etibar isə məyus halda heç nə demədən əlini sıxıb oradan uzaqlaşdı. Kənan