yaxınında dayandı. Nəfəsində siqaretin qoxusu hələ qalmışdı. Ülviyyənin gözlərinin içinə baxaraq – sevsəydin belə eləməzdin.
- Şəhriyar xahiş edirəm danışma belə. Şəhriyar dodaqlarını onun alnına dayayaraq kiçik bir öpüş qondurdu. – denən ki, sevmirəm. Denən ki, səni istəmirəm çıx get. Mən əl çəkəcəyəm bir dəfəlik söz verirəm.
- Ülviyyə titrəyərək bərk bərk Şəhriyarı qucaqladı. Özü də qorxdu. Demək istəsə də Şəhriyarın çıxıb gedərəm sözü ona bir sillə kimi dəymişdi. Halbuki özü bir neçə saat qabaq getmək üçün hazırlaşırdı.- şəhriyar da onu qucaqlmışdı. Ülviyyənin ağlamaqdan tutulan burnunu çəkməsi səsindən başqa heç bir səs yox idi ətrafda.
- Şəhriyar
- Ay can.
- Bağışla məni, nolar bağışla.
- Sshhh sakit, burda nə sənin günahın var nə mənim.
- Mən.. mən eləyə bilməyəcəyəm. Səni sevirəm.. həm də canımdan çox, amma atam.. Şəhriyar bağışla, amma bunu ona edə bilmərəm.
- Mənə bax.. başını qaldır və mənə bax. Ülviyyə başını onun sinəsinə dayadığından yüngülcə başını qaldırıb Şəhriyara baxdı.
- Sənə demədim ki, mənə güvən hər şeyi yoluna qoyacağam.
- Şəhriyar...
- Sənsə eşidən kimi hər şeyi qaçdın. Bax halımıza. Səncə bu yaxşı çıxış yoludur?
- Başqa çarəm yoxdur anlamırsan! Ülviyyə ondan ayrılaraq kənara çəkildi. Şəhriyar isə lap qəzəblənib qışqırmağa başladı.
- Sən anlamırsan. Anlamaq istəmirsən ki, mən sənsiz qala bilmərəm. Mənim də valideynlərim mənə əzizdir. Amma olmur. Sənsiz bir dəqiqə belə qala bilmirəm. Indi mən neynim yaxşı. Ülviyyə dönüb yenidən şəhriyarı bərk bərk qucaqlayıb hönkürməyə başladı. Şəhriyar dözməyib onu öpüncə ağlamağını kəsmiş oldu. -Əgər hə desən sadəcə bircə hə desən dünyanı qarşına sərərəm. Sən təki qaçma və mənə güvən.
- Yox. Yox... atamın ürəyi buna dözməz. Özünə xəyanət edildiyini düşünəcək. Sən mənim yerimə də qoy özünü nolar yalvarıram. Məni də başa düş. Elə bilirsən səni sevmirəm. Sənə olan sevgim sənin sevgindən zərrə qədər belə əksik deyil. Amma olmaz. Bağışla...bağışla Şəhriyar.
- Ülviyyə dayan Ülviyyə!