! Ülviyyə!
Ülviyyə ağlaya ağlaya yola tərəf gələrək qaçmağa başladı. Ətrafda iz toz olmadığından çaş baş halda hara gedəcəyini düşündü. Şəhriyar ona çatanda qolunda bərk tutub – axırıncı dəfə olsun ki, sözünü deyib qaçırsan. Bu artıq ikincidir.
- Burax qolumu incidirsən.
- Təki inciyən qol olsun.. bunu deyərək onu maşına tərəf aparan Şəhriyar zorla maşına saldı. Ülviyyə artıq müqavimət göstərmirdi. Sakitcə maşında əyləşmiş başını yana çevirmişdi. Şəhriyar maşını elə sürətli sürürdü ki, Ülviyyə narahat olmağa başlamışdı. Indi sürətlə sürdüyünə görə yox, onu evə qoyandan sonra eyni sürətlə hətta daha artıq sürətlə gedəcəyindən qorxduğu üçün. Şəhriyar heç nə demədən onu evinin qarşısına gətirib, maşını anidən saxladı.
- Get , bir də düşün. Gör bu elədiklərin bizə rəvadır? Gör keçmişin bədəlini bizə ödətdirməyə haqqın var? Düş get.
Ülviyyə ehmlaca maşından düşdü ,amma yenə də narahat idi. Şəhriyar yüksək sürətlə qaza basınca maşın o andaca gözdən itdi. Ülviyyə təlaşlı halda əlini telefonuna atdı. Saysız hesabsız yüzlərlə zəng gəlmişdi. Evdəkilər və Nərgiz. Tez Nərgizə yığdı.
- Başın xarab olub sənin, haradasan bu zəhrimarı niyə götürmürsən. Anan atan dəli oldu ki, özünə nəsə eləmisən
- Nərgiz kömək elə
- Nə olub
- Şəhriyar, şəhriyar maşını çox pis sürür qorxuram ki, qəzaya düşər. Onu saxlamalıyıq.
- Dayan bir dəq.. sən onunlaydın.
- Nərgiz vaxt yoxdur.. indi bir şey düşün.
- Qışqırma. Panikaya salma məni.. yüksəsk sürət.... yüksək sürət.. maşın... tapdım... vallah billah tapdım. Indi mən sənə yığacağam. Telefonu yerinə qoyan kimi Nərgiz yenidən nömər yığdı.
- Alo.. salam Etibar. Bilirəm incimisən, inan mənə nə qədər istəsən o qədər üzrxahlıq edərəm, amma indi köməyinə ehtiyacım var. Etibar sonra danlayarsan... indi təcilidir xahiş edirəm.. hə.. sənə bir maşın nömrəsi verəcəyəm, yüksək sürətlə sürür yolda. Onu saxlasınlar.... necə yəni dəlisə? Sən polis deyilsən.
- Nərgiz mən polisəm yol polisi yox
- Eee ayda ildə bir dəfə işim düşüb onu