eləməyəcəksənsə nəyimə lazımdır sənin kimi əmim oğlu
- Nərgiz!
- Etibar xahiş edirəm. Bax nə istəsən edəcəyəm bircə o maşını saxla.. sənin tanışların olmamış olmaz. Həm biz burda danışdıqca vaxt itiririk
- Nə istəsəm.
- Etibar!
- Eee yaxşı başımın bəlası..
- Sağole.. narahat olma sözümü unutmadım. Dəstəyi asıb Ülviyyəyə yığdı.. – alo Ülüm. Narahat olma həll elədim. Sənin Şəhriyarına cərimə yazacaqlar amma kalan.
- Nə?
- əşi nə isə narahat olma həll olundu. Sən de görüm neylədin? Dedin ona gedəcəyini? Nə danışdınız.
- Nərgiz indi evə girməliyəm. Hələ evdəkiləri sakitləşdirim zəng vuraram.
- Vəfasızz.. bəs mən burda ölüm? Aloo.. Ülviyyə, buna baxe odboy verdi. Indi gəl döz görüm necə dözürsən.
Ülviyyə evə girən kimi, anası üstünə cumdu. – Ülviyyə! Haradasan sən? Öldüm burda.. Allahım çox şükür.
- Narahat olma.. gedim əşyalarımı yığım.
- Hardaydın? Heç nə olmamış kimi gedə bilmərsən dayan görüm
- Ana bəsdir. Harada olduğumu çox yaxşı bilirsən.
- Yenə onunla idin?
- Ana!
- Gülnaz! Kifayətdir. Qoy getsin. Kamal bəyin dəhlizdə olmadığını görən Gülnaz diksinərək kənara çəkildi. Ülviyyə başını aşağı salıb atasına baxmadan utanaraq otağına keçdi.
- Bəsdir qızın üstünə getdin. O özü çox yaxş bilir ki, neynəmək lazımdır.
- Kamal mən onun üçün deyirəm.
- Bilirəm Gülnaz bilirəm. Amma onzsuzda özündə deyil sən də üstünə gedib lap dəli eləmə. O bizim qızımızdır. Nə qərar verəcəyini hər kəsdən yaxşı bilir. Kamalın “bizim qızımızdır” sözü niyə Gülnazın ağlında daha çox ilişib qalmışdı. Düşündü ki, görəsən bunu xüsusi vurğu ilə dedi ya sadəcə o daha çox sözün üstündə qaldı. Kamala yaxınlaşıb – Hə o bizim qızımızdır. Ona görə istəmirəm ki, kimsə onu incitsin.
- Onu səndən başqa incidən olmadı.
- Kamal..
- Hə Gülnaz.
- Sən.. sən də məni gühankar bilirsən?
- Mən günhakarsan demədim. Mən dedim ki, onu incidən Şəhriyardan çox sənsən.
- Neyləməliydim? Başa düşmürəm səni.
- Heç nə. Məsələ də ondadır ki, heç nə eləməməli idin. Qərarı onun