zənglərə başladı. Evdə dəhlizdə qapı ağzında dayanan çantalara baxan Gülnaz özünü saxlaya bilməyib ağlayırdı. Gözünün ağı qarası qızının getməsi bəs deyilmiş kimi həm də ömür gün yoldaşı da gedirdi. Kamal bəy onu evlilik həyatı boyunca nə qədər tək qoysa da daima tez qayıdardı. Ülviyyə balaca olanda isə hara getsə onları da özü ilə aparırdı. Indi isə çantaların çoxluğuna baxanda başa düşürdü ki, bu səfər deyəsən zənn elədiyindən uzun olacaq. Öyrəşməmişdi buna. Ona görə, lap təsir edirdi. Kamal qapını açıb çantaları aşağı maşına aparmaq istəyəndə Gülnazın ağladığını görüb pis oldu. Heç nə demədən alnından öpüb çantanı əlinə aldı. Gülnaz isə dözməyərək ona arxadan sarılıb – tez gəl, mən öyrəşməmişəm sənsiz qalmağa deyərək bərk bərk qucaqladı. - Qızımızı da tez gətir, özü də tez gəl. Kamal isə gözünün dolduğunu hiss etdirməmək üçün geriyə dönmədən – çalışaram deyib çıxdı. əli ürəyinin üstündə idi. Bu müddət onu da çox sıxmışdı. Ülviyyə də otağından çıxıb başı aşağı halda əlini çantasına atdı. Amma anasının üzünə baxa bilmirdi baxmaq istəmirdi. Onun da bu işdə günahı yox idi. Nə bilərdi ki, keçmişi bir gün qarşısına çıxacaq özü də bu şəkildə. Ayıb bir şey etməmişdi. Sadəcə sevmişdi. Onun kimi o da bir zamanlar sevmiş və güvənmişdi. Amma yenə də həzm edə bilmirdi. Anası onun qarşısında dayanıb içini çəkə çəkə ağlayırdı. Ağladığından sözlər ağızndan aramla çıxrdı. – Qızım.. məni bağışla.. mən... mən bilirəm bunu yaşatmamamlı idim sənə. Lənət olsun o günə ki, Səlimi gördüm. Anasının bu sözü deyib daha da hıçqırmasına Ülviyyə dözməyib onu bərk bərk qucaqladı. – Ana mən səni çox sevirəm. Hər nə olur olsun səni çox sevirəm bunu unutma. Bu dea keçəcək zamanla. Ülviyyəyə elə sarılmışdı ki, Gülnazın qolları özündən asılı olmadan sanki illərin ağrısını indi gözündən axıdırmış kimi hönkürtü ilə ağladı. Bir Allah şahid idi ki, o bunu nə qədər etmək istəyib. Hər dəfə ülviyyəyə hər şeyi danışıb onunla dərdləşmək istəyib, amma hər dəfə də özünə sərhəd qoyurdu. Bu da qoyduğu