u sərhəddin nəticəsi. Qızı və yoldaşı onu tərk edirdi. Kamal bəy yuxarı qalxıb Ülviyyəni çağırmaq istədi. Gülnazla Ülviyyəni belə görəndə lap sıxıldı. Onlar görməsin deyə qapının ardında dayandı. Ürəyinin döyüntüsü gözünü qaraltmışdı. Sanki qulaqlarında döyünürdü. Bir az özünü toparlayıb Ülviyyəni çağırdı. – gecikməyək qızım gəl. Gülnaz Ülviyyədən ayrıla bilmirdi. Ülviyyə güclə onun qollarının arasından çıxıb. - Bir müddət keçsin ara sakitləşsin sən də gələrsən.
- Atan məni görmək istəmir Ülviyyə. O çağırmasa mən gəlməyəcəyəm.
- Elə demə. Onun üçün lap çətindir. Sevdiyini paylaşmaq necə bir hissdir özün bilirsən.
- Hə.. hə.. get qızım , gözlətmə onu.. bir birinizin qayğısına qalın. Bu aralar çox arıqlayıb, yeyəmini də yaxşı yemir. Diqqət et ona..
- Yaxşı ana.
- Özünə də yaxşı bax. Ağlın Bakının havasına getməsin. Oralar sərin olur. Nazik geyinmə əynini.. danışdıqca lap ağlayan Gülnaz artıq taqətdən düşmüşdü.
- Ana yaxşısan..
- Hə yaxşıyam.. get sən.
- Yola salmağa gəlmirsən.
- Buna dözə bilmərəm. Arxanızca baxa bilməörəm gedin. Sağ salamat.
- Hələlik ana.
Ülviyyə gəlib maşına əyləşəndə atasını rənginin ağardığını görmüşdü.
- Yaxşısan, ata?
- Hə..o necədir?
- Yaxşıdır, bizim getməyimizə pis olub, əsas da sənin. Kamal üzündə acı təbəssümlə gedək gecikiriki deyib ülviyyənin dediyinə heç bir reaksiya vermədi. Onlar hava limanına doğru yol alarkən Kənan əlində telefon şəhriyara yığırdı.
- Alo Şəhriyar, hazırsan?
- Kənan bilmirəm, bunlar mənə uşaq oyunu kimi gəlir.
- Aaaa cığalllıq eləmə də Şəhriyar. Nə oyunu. Həm oyun olsa belə, sonda sevdiyinə qovuşacaqsan. Vaxt itirməyək getmək lazımdır hava limanına. Öyrənmişəm 2 saata uçuşdur
- Mən neynəməliyəm yaxşı.
- Ay sağol bu başqa məsələ. Sən bircə get hava limanına mən də gəlirəm. Kənan telefonu söndürüb ardınca otaqdan çıxaraq Nərgizə yığdı. Nərgiz də hava limanına gedirdi. Ülviyyə ilə orada sağollaşmaq istəyirdi. Səhər evdən çıxanda Ülviyyə onu gəlməyə qoymamışdı ki, onunla sağollaşmasın.