Çünki onlar ikisi heç vaxt ayrı qalmayıblar. Nərgiz telefonun çaldığını görüb açdı.. Ülviyyəni gedişi üçün kədərli olduğundan səsindən bu həzinlik hiss olunurdu.
- Alo
- Necəsən Nərgiz?
- Yaxşıyam deyə bilməyəcəyəm
- Mən sənin əhvalını qaldırsam necə?
- Anlamadım.
- Deyirəm mən sənin əhvalını qaldırsam, kefini düzətləsm necə?
- Vallah Kənan bu saat zarafatlaşacaq halda deyiləm. Mənim kefimi açacaq tək şey Ülviyyənin getməməsi idi, o isə gedir. Ona görə bu gün mənə toxunma.
- Əgər onun getməsinin qarşısını alsam mənə qarşı kobud davranmaqdan əl çəkəcəksən?
- Sən bunu eləsən mən nə istəyirsən onu edərəm.
- Söz!
- Uff kənan sağol, halım yoxdur hələlik.
- Adam kədərli anında heç olmasa sevdiyini yanında istəyər sən bu halında belə məni rədd edirsən, amma mənsə yanında olacağam deyib dəstəyi asdı. Bu sözlərdən qızaran.Nərgiz cavab verməyə çatdırmadı. Dəstəyi asıb gülümsəyərək – məndən beş betər dəlidire.. deyərək başını buladı.
Şəhriyar hamıdan əvvəl hava limanına gəlmişdi. Terminalın qarşısında dayanıb Ülviyyəni ondan uzaqlaşdıracaq təyyarənin uçuş saatına baxırdı. Ağlında min fikir var idi. Vaz keçmək geriyə qayıtmaq istədi. Ülviyyə ona gedəcəyini deməmişdi, yenə qaçırdı. Bu ona çox təsir etdi, amma digər tərəfdən də onu o qədər sevirdi ki, inciklik qürur hər şey kənarda qalırdı. Tərəddüdlər içində gedib oturacağa əyləşdi. Başını əlləri arasına alıb gözləməyə başladı. Nərgiz də tez gələnlər arasında idi. O da gəlib Şəhriyarı görmədən ön oturacaqda özünə yer alıb gözləməyə başladı. Kənan az sonra gəlib şəhriyara zəng elədi. Telefonu açb içəridə olduğunu deyən Şəhriyarın yanına gəlib əyləşdi. Qarşıda 2 oturacaq qabaqda oturan Nərgizdən xəbərsiz idilər. Nərgiz başını döndərəndə onalrı gördü. Çaşqın halda yaxınlaşmaq istəsə də söhbətlərini eşidib dayandı. Şəhriyarı inandıprmağa çalışan Kənana diqqətlə baxdı. Nə istəyirdi niyə gəlmişdi deyə düşündüyündə ağlına az əvvəl telefonla söhbətləri gəldi. – Əgər mənim kimi dəlidirsə vallah billah eləyəcək.