. Ülviyyəni qoymayacaq getməyə Sevinərək onların ynaına gəlmək istədi, amma yenə dayandı. Bu dəfə Ülviyyəni uzaqdan görüb ona doğru getdi. Artıq Kənanı və Şəhriyarı unutmuş, gözü ağlamaqdan qızaran Ülviyyəni qucaqlayır o da ağlamağa başlayırdı. Kamal bəy çantaları boşalda bilmirdi. Hər biri ona dəhşətli dərəcədə ağır gəlirdi. Nərgiz onu görüb Ülviyyəyə baxdı. Ülviyyə də qorxaraq atasına yaxınlaşıb – Ata nə olub? Yaxşı deyilsən sən.
- Yox yaxşıyam, hava çox isti oldu birdən. Halsızlaşdım. Desə də hava əslində o qədər də isti deyildi. Kənan Ülviyyə Nərgizi görüncə Şəhriyarın qolundan tutub aralı getdi. Başı ilə göstərərək – budur gəldilər, artıq plana keçmək lazımdır. Şəhriyar başını döndərdiyində Kamal bəyi də gördü. Yəqin yola salmağa gəlib deyə düşünərkən əlində iki paspportun olduğun görüb – atası yanındadır. Kənan plan təxirə düşür. Olmaz.
- Nə? Nə ata? Nərgiz mənə bunu deməmişdi. Aydaaa. Indi neyniyək?
- Heç nə. Özüm gedib danışaram..
- Hara? Şəhriyar artıq yolunu onlara tərəf almışdı. Kamal bəyin vəziyyəti isə getdikcə pisləşirdi.və birdən şəhriyar yaxınlşanda onu görməsə də onun üzərinə yıxıldı. Qışqırıqlar çaşqınlıqlar ortanı daha da qarışdırdı. Şəhriyar – Kamal bəy! Deyərək onu bərk bərk tutmuşdu. Ülviyyə isə Şəhriyarın hardan çıxdığını anlamadın atasına tərəf əyilərək, qorxudan ağlayaraq – ata ata nə oldu deyə hııçqırıdı. Nərgiz və Kənan da onlara qoşulunca artıq ətrafdakılar onları əhatəyə alırdı. Şəhriyar onun köynəyinin yaxasını açıb – kənara çəkilin hava alsın deyə bağırırdı. Kənanla onu maşına oruzdurub xəsətəxanaya yollandılar. Ülviyyə və Nərgiz də onlarla birlikdə idi. Nərgiz nə qədər Ülviyyəni sakitləşdirməyə çalışsa da Ülviyyə şokdan nə elədiyini bilmirdi.
Xəstəxanada dəhlizdə olan abu hava olduqca ürək sıxıcı idi. Ülviyyəni sakitləşdirmək üçün artıq iynə vurmuşdular o da palatada uzanmış yuxlamışdı. Nərgiz onun yanından bir dəqiqə belə olsun ayrılmırdı. Şəhriyar divara söykənib Ülviyyəni izləyirdi. Təlaşdan heç kim Gülnaza xəbər