verməmişdi. Həm nə deyəcəkdilər. Yazıq qadın yoldaşının dərdini çəkəcəkdi yoxsa qızın halına yanacaqdı. Necə deyəcəkəlrini bilmirdilər. Kamal bəy infarkt keçirmişdi. Aparata bağlı uzanmış huşu özündə deyildi. Ülviyyə yavaş yavaş özünə gələndə ətrafa baxıb harada olduğun anlamadı. Nərgiz cəld ayağa qalxaraq – Ülüm, yaxşısan? Deyə sakitcə onun saçını sığallayaraq soruşdu. Şəhriyarda yaxına gəlib onu əlindən tutdu. Ülviyyə hər ikisinə çaşqın halda baxıb sonra olanları xatırladı.
- Ata! Deyə yerindən dik qalxdı. Şəhriyar onu tutub – shh sakit ol.. yaxşıdır.. narahat olma.
- Onu görməliyəm burax!
- Ülviyyə indi olmaz!
- Şəhriyar burax görməliyəm. deyə Ülviyyə yenidən həyəcanlanaraq ağlamağ başladı. Şəhriyar onu bərk bərk qucaqlayıb sakitləşdirmək istəyirdi. Kənan nərgizin qolundan tutub başı ilə çıxmasını istədi. Nərgiz – amma deyincə Kənan onu susduraraq – indi tək qalsalar yaxşıdır. Deyib ehmalca Nərgizi otaqdan çıxardı. Ülviyyə isə hələ də şəhriyara yalvarırdı ki, onu atasının yanına aparsın.
- Nolar xahiş edirəm burax mən onu görməliyəm.
- Həkim icazə vermir içəri girməyə?
- Nəyi var nə oldu?
- Infarkt deyərək Şəhriyar sakitcə başını aşağı salıb dilləndi.
- Nə? Ülviyyə lap şoka düşmüşdü. Artıq nə edəcəyini bilmədən günahkar axtarmağa başladı.
- Sən elədin.
- Nə ?
- Sən gəldin.. səni görməsəydi belə olmayacaqdı. Lənət olsun. Sən elədin. Bax görürsən bizim bir araya gəlməyimiz nələrə başa gəlir. Ülviyyə səsini qaldırıb Şəhriyarın sinsəni yumuruqlasa da Şəhriyar bu sözlərin acıdan deyildiyini bilirdi onu daha da bərk qucaqlayıb saçını öpərək
- Söz verirəm hər şey düzələcək deyə o Ülviyyəni özünə sıxdı.
- Ülviyyə isə hələ də hönkürtü ilə ağlayır yenə də sən elədin.. ya da mənəm günahkar deyə çırpınırdı.
Nərgiz dəhlizdə onun səsini eşidəndə bədəbi ürpərdi cəlld içəri keçmək istəsə də Kənan onun qolunu tutaraq – məncə tək qalsalar yaxşıdır –
- Axı o acı çəkir.
- Nərgiz Şəhriyar ordadır. Narahat olma. Nərgiz oturacağa çöküb əlini üzünə