yanına deyə şəhriyar əli ilə üzünü sığalladı.
- Gülnaz şüşədən Kamala baxırdı. Dözməyib yerə çökdü, hamı onun yanına gəlib ayağa qalxması üçün kömək eləsələrd də Gülnazın əli ayağı tutmurdu.
- Kamal, Kamalım deyə qırıq qırıq dillənirdi. Artıq 24 saat keçmişdi, amma Kamal bəyin vəziyyətində bir dəyişiklik yox idi. Gülnaz xanım palatanın ağızndan bir dəqiqə belə olsun ayrılmamışdı. Ülviyyə başını şəhriyarın çiyninə Nərgiz isə kənanın çiyninə qoymuş yatmışdılar. Bütün gecə ayaqda qaldıqlarından hər kəs yuxulu idi. Bircə Gülnazdan başqa. Bir an belə gözünü qırpmamışdı. Kamalı yataqda elə çarəsiz və gücsüz görəndə içi parçalanırdı. Bütün həyatı Kamalla tanış olduqları gündən bu günə kimi yaşadıqlarını xatırladı. Nə qədər xoş anlar, xoşbəxt günlər yaşayıbmış deyə düşündü. Hələ ilk tanışlıqlarında Kamal başqa birini sevdiyini demişdi. Kamal geri çəkiləcəyini deyib getmiş, ailəsini razı salmışdı ki, elçi gəlməsinlər. Daha sonra, sən demə Gülnazı gözdən qoymamış onun haqqında araşdırmış və bilmişdi ki, sevdiyindən ayrılıb. Amma kimliyini bilmirdi. Bilərək öyrənməmişdi. Çünki bilsəydi Gülnazın hər gün tökdqüyü göz yaşına görə onu məhv etmək istəyirdi. Sonra dost kimi Gülnaza yaxınlaşdı. Ən pis günlərində ona dəstək oldu. Gülnazın böyük sevgisinə rəğmən yenə də ondan həyat yoldaşı olmasını, övladlarını anası olmasını, evinin qəlbinin tək sahibi olmasını istəmişdi. Gülnaz razılaşmışdı. Amma Kamal bilirdi ki, sevmir. Söz vermişdi zamanla özünü sevdirəcəkdi. Amma Kamal heç vaxt bilmədi ki, Gülnaza verdiyi sözü tutdumu. Çünki heç vaxt onun dilindən bu kəlməni eşitməmişdi. Əslində eşitmək də vacib deyildi. Hərəkətlər bəlli edir sevgini. Gülnazdan görmüşdümü, hə əslində görmüşdü. Gülnaz sevgi dolu bir qız idi. Hər kəsə gülərüz davranar, heç kimin xətrinə dəyməzdi. Ülviyyə də eynən onu kimi idi. Kamal da ən çox Gülnazın bu xasiyyətinə vurğun idi. Heç nəyə baxmayaraq gülümsəyər, öz istiliyi ilə onun qəlbini də isidərdi. Gözlədi.. çox gözlədi ki, Gülnaz səlim barədə danışsın və