deyəcəyəm. Mən illərin kinini saxladım ürəyimdə. Halbuki orada sənin sevgin məskən saldığından bixəbər idim. Sən söz vermişdin yadında? Demişdin nə olur olsun sən sevəcəksən, özünü sevdirəcəksən. Demişdin sənin sevgin ikimizə bəs edər. Mən buna güvənidm Kamal. Elə bilmə səni sevmədim. Sevdim, həm də çox.. sən mənim həyatımın yoldaşı oldun. Bundan o tərəfi yoxdur Kamal. Sən sözünü tutdun, özünü sevdirə bildin. Məni bağışla, bağışla deyərək əlini öpüb ağlamağa başladı. Hıçqırıq içində bağışla deyə deyə yanağını Kamalın əlinə sürtürdü. Həkim qapını açıb – vaxtdır. Deyincə Gülnaz getmək istəyirdi ki, Aparatdan gələn qırıq qırıq səs artıq uzun uzadı siqnalla əvəzlənmişdi. Kamal bəyin ürəyi dayanmışdı. Gülnaz həm həkimə həm də Kamala baxır nə deyəcəyini bilmirdi. Həkim onu qolundan tutaraq çölə çıxarıb tibb bacılarını çağırdı. Qışqırığa oyanan qızlar və oğlanlar Gülnazın hayqırtısından başa düşdülər ki nəsə olub. Gülnaz dəhlizdə - Kamal! Deyə qışqırır, Ülviyyə onu bərk bərk qucaqlayıb ağlayırdı. Huşunu itirdiyindən xəbəri 9olmadı ki, sonra nə oldu. Ayılanda palatada idi. Şəhriyarı başının ucunda görüb yerindən sıçrayaraq – Kamal. Deyincə Şəhriyar onu sakitləşdirib – qorxmayın, hər şey qaydasındadır. Ayılıb.
- Onu görməliyəm.
- Yox indi olmaz. Siz özünüz yaxşı deyilsiniz. Həkim sizə də istirahət deyib.
- Oğlum qurban olum icazə ver durum onu görməliyəm. Gülnazın mehriban şəkildə “oğlum ” deməsi onun bu qadına olan kinini azaltmışdı. Indi hal hazırda o qədər məsum görünürdü ki, Şəhriyar qarşısında Ülviyyənin anasını yox sevən bir qadını görürdü. Ülviyyə anasına çox oxşadığından baxışlardakı sevgini görməmək mümükün deyildi. Şəhriyar eyni mehribanlıqla – xahiş edirəm bir az dincəlin sonra. Kamal bəy indi yatır. Ayılıb. Aparatdan ayırıblar onu. Ayılan kimi də ilk sizi çağırıb. O da sizi görmək üçün aləmi qatıb orada bir birinə .güclə sakitləşdiriblər. Gülnaza elə bil dünyanı bəxş etmişdilər. Şəhriyarın bu sözünə yerindən qalxıb onu qucaqladı. Sevincinin həddi hüdudu