Yanında çalan telefon səsi onu fikrindən ayırdı. Zəng edən adı görüncə - öl elə orada, səndən üzr istəyən sənin kimi olsun. Gərək həşərat öldürcü iynə olardı vurardım canım qurtarardı deyib ayağa qalxdı. Ülviyyə onu eşidib telefona yaxınlşadı. Zən g edən nömrənin üstündə “Sürəyyam” yazılmışdı. Ülviyyə başa düşdü ki, Nərgiz qısqanıb. Başına gələnlər üzündən onunla maraqlana bilməmiş kənanla münasibətləri nə həddə çatmışdı bilmirdi. Zəng kəsilincə Şəhriyar ülviyyəyə yaxınlaşıb nə olduğunu soruşdu.
- Kənana “Sürəyyam” deyə bir addan zəng gəldi. Artıq neçənci zəngidir. Nərgiz görüncə rəsmən dəli oldu.
- O da sevir, amma xəbəri yoxdur.
- Necə o da sevir?
- Sənin xəbəri yoxdur. Bunlar ikisi bir birini dəli kimi sevir, amma hələ heç biri dilinə gətirə bilmir. Yazıq Kənan neçə dəfə cəhd edib, amma alınmayıb.
- Nə vaxt? Harda? Mənim niyə xəbərim yoxdur. Və ən əsası sən haradan bilirsən?
- Kənan danışmışdı.
- Siz Kənanla görüşmüdünüz ki?
- Hə səni qaçırmaq planının quranda arada danışmışdı
- Nə?!
Şəhriyar özü də anidən dediyi sözün fərqinə sonra vardı. Xəstəxanada ara qarışıq olduğundan vaxt tapıb olanları, onun və Kənanın hava limanında necə olduğnu danışmamışdı. Hər şeyi danışdıqdan sonra ikisi də susdular.
- Şəhriyar, bu, bu çox...bilmirəm nə deyim. Söz tapa bilmirəm sənə. Yaxşı ki, heç nə olmadı. Əgər atam bu olacaqlardan sonra infarkt olsaydı nə səni ömür boyu bağışlaya bilərdim nə özümü.
- Bağışla, amma elə çarəsiz idim ki, mənə səni vəd edənin hər sözünə balaca uşaq kimi qulaq asmağa hazır idim.
- Hələ mən nərgizə sənə deməməyi tapşırmışdım.
- Nərgiz deməyib. Kənandan gedəcəyini eşitmişdim.
- O ikisi dəlidir sənə nə olub?
- Məni də sən dəli eləmisən. Şəhriyar əlinin tərsi ilə Ülviyyənin yanağına sığal çəkdi. Ülviyyə əslində hirslənmişdi, amma bu anda bütün qəzəbi yox oldu.
- Yaxşı indi neynəyəcəyik. Ülviyyənin bu sualına Şəhriyar da nə cavab verəcəyini bilmədi. Onu ən çox üzən Ülviyyənin yanında çarəsiz qalması idi. Amma zəif ola