a bilməzdi, olmamalıydı. Madəm ki, artıq Ülviyyəsi getmədi və onun yanındadır nə bahasına olur olsun hər şeyi yoluna qoyacaqdı. Ülviyyəyə baxıb – olmadı qaçırdacağam deyib burnundan öpdü.
- Shhh. Anam burdadır, görər. Həm nə qaçırtmaq. Nə dir yoxsa Kənanla nərgizə baş qoşacaqsan.. Ülviyyənin sözünü Kənanın çalan telefonu kəsdi. Yenə ekranda Sürəyyam adlı şəxs idi zəng edən. Ülviyyə ətrafa boylanıb nərgizi görməyincə - Şəhriyar dayanmadan zəng edirlər, açsaq ayıb olmaz. Bəlkə doğrudan narahat olur. Bayaqdan zəng edir.
- Açıb nə deyəcəyik? Zəng kəsilincə ikisi də oturacağa söykəndilər yenə telefon çalınca Ülviyyə dözməyib açdı. Nərgiz isə xəstəxananınhəyətində o tərəfə bu tərəfə gedi gələrək – Günah sən də deyile məndədir. Adam sandım, Amma yox harada??? Vüsalın tayısan. Hələ utanmadan mənə...eee nə isə... oturacaqda oturub qollarını qoynuna yığdı. Anasının telefon zənginə diksinib açıb danışdı. Xəstəxanaya gəlmək üçün zəng vurmuşdu. Nə lazım olduğunu soruşub gətirmək üçün. Kənan isə palatada gözlərini yavaş yavaş açırdı. Artıq 3 saat idi ki, yatırdı. Ayılınca ilk əvvəl elə bildi evində yatağındadır. Gözünü yumub gərnəşərək yataqda o biri təfə keçmək üçün dönəcəkdi ki, yerə sərildi. Bağırtısına Şəhriyar və Ülviyyə içəri qaçdı. Onu yerdə görüncə hər ikisi qorxdu, amma Kənan başını qaldırıb – Hamısını eləyə o balaca cadugərdir. Sözünə gülüməyə başladılar. Ona kömək edərək yerdən qaldırıb otuzdurdular. Kənan həm yuxunun keyliyindən həm də daş yerə dəydiyindən ağrıdığı üçün sızıldayırdı. Qolunu tərpətdikcə - bu qızı məhkəməyə verib özümdən ən azı 10 metr uzaqlaşdıracağam deyincə Ülviyyə - özünsən günhakar, qolunu nə günə qoymusan xəbərin var? Yazıq əllərini bilmir necə gizlətsin ki, göyərtilər görünməsin.
- Ülviyyə haqlıdır Kənan. Bu dəfə doğrudan ağ eləmisən. Qızı döyərdində ta.
- Mənə utanmadan sevgilisndən danışanda belə olacağını bilməliydi. Qızarmadan üzümə sevgilimi sevirəm deyir. Abırsız.
- Nə sevgilisi? Onun sevgilisi yoxdur.
- Etibarı gözümə soxurdu