az qala. Ülviyyə onun bu sözünə gülərək – Etibar onun əmisi oğludur. Düzdür Nərgizə qarşı hissləri var, amma Nərgiz ona qardaşdan başqa gözlə baxmayıb və baxmaz da.
- Kənan göz altı Ülviyyəyə baxıb onun mmimikasına baxdı. – Doğrudan
- Hə. Mən də tanıyıram Etibarı. Yaxşı oğlandır. Şəhriyar qabağa gələrək Ülviyyəyə baxıb
- Çox yaxşı oğlandır? Deyə soruşunc Ülviyyə onaq baxmadan – Hə adamın Allahı var çox yaxşıdır. Sonra Şəhriyara baxınca başa düşdü ki, Etibarı tərifləmək ona qalmayıb. Və birdən sözünə davam edərək. – Amannn... Allah yiyəsinə qismət eləsin. Neyniyək ki, indi yaxşıdır yaxşıdırda. Sizdən yaxşı olmasın. Yəni qardaşçım olsun.. Nə isə mən gedim Nərgizə baxım deyə palatadan çıxmaq istəyincə Kənan onu səsləyərək geri çağırdı. Ülviyyə baxışlarını Şəhriyara yönəltmədən çəkinə çəkinə Ülviyyə Kənana doğru döndü.
- Dəqiq onun sevgilisi deyil?
- Hə də.. Əmisi oğludur dedim axı. Ülviyyənin ehtiyyat etdiyinı görüb Şəhriyara baxan Kənan onun da qısqanc baxışlarla Ülviyyəni süzdüyünü gördü.
- Bəsdirin, qısqanacaq biri varsa o da mənəm burada. Ülviyyə səni sevir Şəhriyar ona lazımdır o Etibarmış İnammış. Siz əsl mənə kömək edin. Mən bu nərgizi necə yola gətirim. Axırıncı fəsadından sonra əslində ondan uzaq qaçmalıyam, amma neynim ki, tam özümə uyğun bir dəlini tapmışam.
- Neynəmək istəyirsən? deyərək Şəhriyar pəncərəyə tərəf getdi.
- Bilmirəm. Hələ ağlıma bir şey gəlmir, amma onu saxlaya bilməsəm doğrudan axırda məni öldürəcək. O iynə başqa bir dərman da ola bilərdi.. Birdən Kənan ağlına fikir gəlmiş kimi üzü güldü. – iynə, əlbəttə... niyə ağlıma gəlmirdi ki, bu..
Şəhriyar və Ülviyyə ona heç nə anlamamış kimi baxırdılar. Kənan ağlındakıları danışıb hər ikisindən kömək istədi. Ülviyyə əvvəlcə etiraz etdi. – yox məni qatmayın bu işə, Nərgiz məni bağışlamayacaq. Bağışla Kənan, amma olmaz. Hər halda Nərgiz mənə daha yaxındır nəinki sən.
- Yaxşı da Ülviyyə. Kiçik bir dərs verəcəyəm, həm sevdiyini etiraf edər mən də bilərəm doğrudan sevir ya yox.
-