biləcək.
- Yox, maşAllah yaxşısan, daima bir planın var.
- Ooo sən hələ məni tanımırsan..
- Tanıdığıma məmnunam deyə bilməyəcəyəm təəsüf.
- Yekə oğlansan xətrimə dəyirsən, ayıb deyil, heç olmasa üzümə demə.
- Yox heç də ayıb deyil. Ayıb sizin ikinizə olsun ki, iki böyük insan kimi danışa bilmirsiniz belə oyunlar oynayırsınız.
- Xoş gəldin ata...Şəhriyar atam belə səndən daha gənc ruhludur.
- Nə halınız varsa görün mən Ülviyyənin yanına gedirəm.
- Ey hara? Sən mənim dostum kimi yanımda olmalısan.
- Kim dedi ki, biz dostuq.
- Mən dedim. Deyib əlini uzadan Kənana bezmiş halda baxan Şəhriyar - günah sən də deyile günah Ülviyyədədir ki, Nərgizi özünə dost seçib. Deyəndə Kənan qaşlarını çatdı.
- Eyy Nərgizimlə işin olmasın. Qapının döyülməsi ilə Kənan özünü cəld yatağa atdı. Şəhriyara göz qaş edib gözünü yumdu. Gələn Nərgiz idi. Ülviyyə ona yaxınlaşanda necə yalan deyəcəyini düşünərkən, qormuşdu ki, Nərgiz onun yalanının tutacaq. Çünki onlar uşaqlıq dostu idilər. Bir birilərini hər halından nə baş verdiyini anlayırdılar. Amma bu çətin olmadı. Ülviyyə bir neçə cümləni beynində toparlayıb demək istəyəndə ağızndan çıxan birinci kəlmədə nərgiz özünü Xəstəxananın dəhlizinə atdı. – Kənana vurduğun sakitləşdirici deyilmiş, Nədirsə onun halını pis edib. Bu cümlə kifayət etmişdi. Ülviyyə rahatlasa da Nərgiz üçün qorxmuşdu. Onu çoxdandır belə qorxan görməmişdi. Palataya girəndə Nərgiz yatağın kənarına gəlib Kənana baxdı. Üzü Kənana tərəf olduğundan Şəhriyar və ülviyyə onun gözlərini dolduğunu görməmişdilər. Ülviyyə isə Şəhriyara peşiman şəkildə baxıb – indi neynəyəcəyik deyə sual dolu baxışlarını yönəltmişdi. Şəhriyar isə ona çıxmağı işarə etdi. Hər ikis palatadan çıxmışdılar. Nərgiz yatağın yanında diz çöküb səsszicə ona baxırdı. Kənan gözləri yumulu olduğundan Nərgizin simasıı görə bilmirdi, amma açmağa da qorxurdu. Nərgiz ayıqdır o saatca başa düşər deyə tərpənmədi. Amma onun səssizliyi Kənanı lap hövsələdən çıxardırdı. Nərgiz isə qorxa qorxa pııçıltı ilə