istəyirdi ki, həkim onu dayandırıb.- Yox Gülnaz xanım. Sizinlə sonra görüşəcək. Amma əvvəlcə bu cavan oğlanı çağırır- deyə Şəhriyara işarə etdi. Hər kəs donmuş halda Şəhriyara baxırdı. Elə şəhriyarda qurumuşdu. Ülviyyəyə baxıb “Hər şey yaxşı olacaq” baxışı ilə ondan ayrılıb palataya girdi. Kamal bəy ağır ağır nəfəs alırdı. Şəhriyarı görüncə üzündə təbəssümlə ona əli ilə oturmağı işarə etdi. Şəhriyar yavaşca əyləşib baxışlarını yerə tikdi. Ağlından min fikir keçdi. Yəqin ki, qızından uzaqq durmağı, ona yaxınlaşmamağı buradan getməyi xahiş edəcək. Bunları eşidəcəyi təqdirdə nə deyəcəyini bilmədən əllərini sıxmağa başladı. Nə də olsa qarşısında sağlam insan dayanmırdı. Ürək xəstəsi, sevdiyi qızın atası dayanmışdı. Şəhriyar bu düşüncələrə dalarkən Kamal bəyin ona necə baxdığını görmürdü. Kamal bəy gülümsəyib səössizliyi pozdu.
- Oğlum, narahat olma. Bura səni nə acılamağa, nə danlamağa, nə də....nə də qızımdan uzaq dayanmağı deməyə çağırmamışam.
Şəhriyar onun bu sözünə anidən başını qaldırıb gülümsəməylə Kamal bəyin üzünə baxdı.
- Hə onu deməyəcəkdim. Deyəcəyim başqa bir şeydir. Amma aramızda qalacaq. Kişi kimi ikimizin arasında
- Hə.. hə əlbəttə.
- Neçə vaxtdır burada məni iynələrlə uyuşdursalarda hər şeydən xəbərim var. Sənin burda qızıma həyat yoldaşıma dəstək olmağından tutmuş hər şeydən. Bu iynələr məni halsızlaşdırıb. Çox danışa bilməyəcəyəm. Sənin Ülviyyə ilə vəziyyətin elədir ki, hər adamın başına gəlməz. Nə bilərdin ki, sevəöcəyin qızın ailəsi ilə sənin ailən bir araya gələ bilməz, gəlməməlidir. Mən Ülviyyənin düzgün addım atacağından əmin idim. Bilirdim ki, o nə qərar versə düzgün olan o olacaq. Qızım məni seçdi. Atasının qürurunu düşündü.
- Hə məni fəda etdi
- Səni yox. Sevgisini. Bunlar ayrı şeydirlər. Sevgi ən böyü2k hissdir. Bunu hər kəs bilməz, hiss etməz. Heç onu bilmək də lazım deyil, onu hiss etmək lazımdır. Əgər qızım sənin sevgini bilsəydi o zaman ona unutmaq daha asan olardı, amma o sənin sevginin böyüklüyünü hiuss etdiyi üçün günü