ü gündən gözümün önündə əridi getdi. Əlimdən nə gəlirdi? Mən də o anda qürurumu düşünürdüm.
- Amma bu bizijm günahımız deyil axı.
- Hə düzdür. Sizin günahınız deyil. Amma özünü mənim yerimə qoy. Düşün ki, bir vaxtlar Ülviyyənin dəli kimi sevdiyi bir adamla illər sonra qohum olacaqsan, onunla üz üzə gələcəksən. Hər ona baxanda görəsən mənim qadınım hələ də onu sevirmi sualları ilə beynini çürüdəcəksən. Asan deyil, heç asan deyil
- Bəs indi? İndi necə olacaq? Heç nə dəyişməyəcək
- Dəyişdi Şəhriyar, çox şey dəyişdi.
- Necə?
- Icazənlə o mənə qalsın. Amma bir tək kəlmə deyəcəyəm, artıq mən həyat yoldaşımdan zərrə qədər şübhə etmirəm. Onun qəlbindən xəbərdaram. Bu mənə bəs edir, geri qalan hər şey artıq bəhanədir.
- Yəni..icazə verirsiniz.
- Yox icazə vermirəm.. ... Xeyir dua verirəm. Qızımı götür get buralardan.
- Necə?
- Eşitdiyin. Mən Gülnazı yola gətirərəm.
- O imkan verməsə Ülviyyə..
- Oğlum, dedim axı mən onu yola gətirəcəyəm. Mənim də özümə görə yollarım var... deyib Kamal bəy əlin ilə ürəyini göstərib – bu zəif ürəyə kiminsə nəsə deməyə əsas da Gülnazın nəsə deməyə ürəyi gəlməz. Hər iksi gülümsədi. Şəhriyar Kamal bəyin əlini bərk bərk sıxıb – çox sağolun.. çox çox sağolun. Mənə indi dünyaları verdiniz. Amma bunu edə bilməyəcəyəm Mən Ülviyyəni götürüb getmək istəmirəm. Onu sizin evdən ağ gəlinliklə çıxmasını istəyirəm. Sizin və Gülnaz xanımı xeyir duasıyla.
- Oğlum sizin vəziyyətdə bu mümkün deyil.
- Əsas siz mənə dəstək odunuz, xeyir duanızı verdiniz. Demək ki, geri qalan hər şey düzələcək.
Kamal bəy gözləri dolmuş halda – qızım çox şanslıdır deyincə Şəhriyarın ona cavabı onu daha da kövrəltdi.
- Əsl mən şanslıyam ki, onun sevdiyi mənəm
Gülnazla Ülviyyə dəhlizdə narahat halda əyləşərkən kiminsöə təlaşlı halda ağlayaraq onlara tərəf gəldiyini gördü. Qadın hay şüvənlə Kənanın yatdığı palataya tərəf getdi. Şəhriyardla atası haqqında düşünən Ülviyyə Nərgizi və Kənanı tamam unutmuşdu.
Nərgiz isə palıatada işdən ağlayaraq Kənanın əlini