, mən boyda arvadı aldadır. Əcəb oldu elə. O qız az vurdu, mən olsaydım eşşək su
- Eşşək sudan gələndə gələcəyəm, amma indi getməliyəm deyib onun szünü ağıznda qoyan Kənan cəld çıxıb dəhlizə qaçdı. Ülviyyə Nərgizi dayandırmaq istəsədə o ağlayaraq oradan uzaqqlaşmışdı. Kənan Ülviyyədən tez təpənərək Nərgizi tutmuşdu.
- Nərgiz dinlə məni.
- Cəhənnəm ol gözüm görməsin səni
- Nərgiz, bağışla mən sadəcə istədim ki.
- Sən sadəcə uşaqlıq etdin. Sən alçaqsan
- Eeeee bəsdir daha. Mənim də səbrimin bir sərhəddi var deyərək Nərgizi çiyninə alan Kənan maşınına doğru gedəcəkdi. Ülviyyə onları görüb yaxınlaşmadı dayanıb gülərək onları seyr edirdi. Və birdən kiminsə nərgizi hikkə ilə çağırması hamısını susdurmuşdu
- Nərgiz!?
Kənan geri dönəndə gördüyün qadını tanımadı. Nərgizə - bu kimdir, adaxlılarının anası? Deyə soruşunca başını qaldıran Nərgiz için çəkərək – hiiii mama... deyuə bildi.
Kənan isə dodaq altında – bu heç yaxşı olmadı, həm də heç deyəbildi. Nərgiz və Kənan baş aşağı vəziyyətdə susub dayanmışdılar, bu halları məktəbli uşaqlarından fərqlənmirdi. Aynur xala isə Ülviyyənin yanında dayanıb olan bitən hər şeyi öyrənmək üçün gözlərini ona dikmişdi. Ülviyyə də başını aşağı salıb dillənmirdi. Susqunluq uzun sürüncə Aynur xala dərindən ağır ağır nəfəsini dərib – Nərgiz bir başa evə gedirsən, səninlə evdə danışacağıq,
- Mam hər şeyi izzah edərəm
- Evə dedim, evdə danışarsan. Nərgiz kor peşiman Kənanın yanından ayrılıb Ülviyyə ilə birlikdə uzaqlaşdılar oradan. Kənan isə hələ də eyni vəziyyətdə dayanmışdı, amma tərk fərqi göz altı Nərgizin getməsinə baxırdı. Aynur xala ona yaxınlaşıb. – Kimsən sən? Deyincə Kənan adını dedi. Aynur xala narazı halda başını bulayıb. – Bax oğlum hər şeyin həddi var. Çox sağol qızmı Vüsal bəlasından qurtarmısan, amma bu o demək deyil ki, qızı ictimai yerlərdə torba kimi çiyninə atıb gəzəsən.
- Vallah xanım mən sadəcə onun məni dinləməsini istədim. İnadçıdır dinləmir ki.
- Bunu bu şəkildə eləməliydin. Nərgiz bizim nəslin yeganə