qızıdır. Bala ağlın haradaydı sənin. Ya mən yox atası görsəydi, ya xalaoğlanları, əmioğlanları görsəydi. Elə bilirdin sağ qurtarardın.
- Mən Nərgizi sevirəm.
- NƏ?!
- Eşitdiyiniz. O da məni sevir, amma tərsliyinin üzündən etriraf eləmir. Amma narahat olmayın mənim niyyətim ciddidir. Nərgizlə evlənəcəyəm. Siz tarix deyin qalanı mənlikdir.
- A bala sə nəylə qidalanırsan? Nə yeyib nə içirsən? Allahım, elə bilirdim Nərgizdir tək dəli bu ondan beş betər. Oğlum hər şeyin öz qaydası var, yolu var. Belə...belə qız istəyərlər?
- Necə istəyərlər?
- Off... indi işim var, gələrsən danışarıq, görüm kimlərdənsən. Dəli oğlan.. Aynur xalanın belə deməsi ilə Kənanın gözünə işıq gəldi elə bil.
“Dedi ki, gələrsən danışarıq, əlaaaaaa Nərgiz indi qaç görüm hara qaçırsan.” Kənan kefi saz halda maşınına doğru getdi.
Gülnaz isə Kamalın yanında əyləşmiş onun əlindən tutub gözlərinin içinə baxırdı. Özünü zorla saxlayırdı ki, Şəhriyarla nə danışdığını soruşmasın. Səbrini çox sıxsa da bəlli idi ki, sözlü adama oxşayır.
- Eşidirəm Gülnaz.
- Nə?
- Deyirəm eşidirəm. Nəsə demək istəyirsən.
- Yox.. həə.. yənii.. şeyy... özünü necə hiss edirsən. Kamal bəy bu sözə gülümsəyib – Gülnaz mənə yox da. Sən Ülviyyəni aldada bilrəsən, amma məni yox. Şəhriyarla nə danışdığımı soruşacaqsan.
Gülnaz utanmış halda əlini çəkib – səndə ki, yox.. o heç ağlıma gəlmirdi.. deyib baxışlarını qaçırtdı.. Kamalın – hə yaxşı sən deyən olsun sözünün ardınca. – elə yaxşı söz saldın, doğrudan nə danışırdınız. Deyərək əlini saçına atıb oynatmağa başladı. Kamal bu reaksiyaya daha da gülərək. – ehh Gülnaz, heç dəyişməmisən. Dedi.
- Şəhriyara təşəkkür edirdim ki, bu qədər vaxtda yanınınzda olub tək qoymayıb.
- Elə bu?
- Elə bu.
- Bəs ona başqa nəsə dedin? Yəni, nə bilim bəlkə ... nə isə boş ver.
- Ülviyyənin sevgisinə sahib çıxmasını da dedim
- Nə?
- Eşitdiyin.
- Axı Ülviyyə.
- Gülnaz, xahiş edirəm. Məncə hamımız yetəri qədər incindik, qırıldıq. Izn verək uşaqlar xoşbəxt olsunlar. Bizim