m kimi...
Gülnaz Kamalın sözünə başını qaldırıb gülümsəyərək. “Sən necə istəyirsən elə olsun ” deyincə Kamal bəy bir əlini qaldırıb ona tərəf uzatdı. Gülnazın onun əlinin tutması ilə hər ikisi sevgi ilə gülümsədilər.
- Hə bir şey daha xahiş edəcəyəm.
- Nə istəsən.
- Məncə biz də onlara dəstək olmalıyıq. Biz onalrla danışmalıyıq.
- Onlar? Ülviyyəgilnən.
- Yox.. Kamalın sözünü başa düşən Gülnaz əvvəlcə narahat oldu, amma bu narahatlıq əvvəlki kimi özünə görə deyildi. Sadəcə Kamalın Səlimi görüncə yenidən ona qarşı soyumasından qorxurdu.
- Sənə hələ də çətindir onlarla qarşılaşmaq?
- Yox Kamal. Mən sadəcə sənə görə narahatam.
- Yaxın gəl, otur. Əvvəl olsaydı hə narahat olmağa dəyərdi. Amma indi. Mən sənin burda yanımda danışdığın hər şeyi eşidirdim Gülnaz. Bilirəm ki, ürəyində ona qarşı kindən başqa heç nə qalmayıb. Amma etiraf edim ki, kinli olmağını da istəmirəm. Ona qarşı ümumiyyətlə heç nə hiss etməni istəmirəm. Başa düşürsən?
- Hə, hə əlbəttə.
- O zaman çağırıb oturub danışmaq lazımdır. Uşaqlar keçmişdə yaşanıb bitmiş bir hadisə üçün əzab çəkməməlidirlər. Elə sən də. Sən bunu bil ki, sən mənim alın yazımsan. O isə sadəcə həyatına girən təsadüf idi.
Gülnaz başını yelləyərək, gülümsədi.
Şəhriyarla Ülviyyə isə hər zamankı kimi narahat halada amma bir birilərinə sığınaraq dəhlizdə oturmuşdular. Onlar bu söhbətdən bi xəbər olduqları üçün hər ikisini nə gözlədiyini bilmirdilər. Ülviyyə başını Şəhriyarın sinəsindən qaldırıb sakitcə onun üzünə baxırdı. Şəhriyar ona göz vuraraq gülümsəmişdi.
– atamala nə danışırdınız.
- Mmm.. Atanla... heçç.. sizi tək qoymadığıma görə təşəkkür edirdi.
- Başqa?
- Başqa?....mmm hə bir də dedi ki, sən çox yaxşı oğlansan, mənim də bir balaca, dəcəl qızım var, gəl onu verim sənə.
- Ee Şəhriyar bəsdir. Ciddi soruşuram
- Mən də ciddi cavab verirəm
- Şəhriyar!
- Ooo səsinizi mənə yüksəldirsiniz Ülviyyə xanım?
- Şey... bağışla.. Mən sadəcə narahatam.
- Gəl bura...deyərək Şəhriyar onun başını yenidən sinəsinə