qoydu. – narahat olma. Heç nə demədi. Hər şey qaydasındadır. Şəhriyarın telefonun çalması ilə onlar yenidən ayrıldılar. Şahazın zəng vurması artıq Şəhriyarı narahat edirdi. Bəlli idi ki, ata anası onu rahat qoymayacaqlar. Ülviyyəyə gəlirəm deyib yenidən oradan uzaqlaşdı.
- Ana?
- Oğlum bu günlük tez gəl evə, axşam qonağımız var.
- Ana qonağın yeridir. Demirəm sənə xəstəxanadayam.
- Oğlum başa düşürəm, amma atan da çağırır səni.
- Ana, getməliyəm. Məni gözləməyin.
- Alo Şəhriyar, oğlum,
- Ata.
- Oğlum, xahiş edirik bu günlük üzrxahlıq elə gəl evə.
Şəhriyar atasına rədd cavabı verə bilmədiyi üçün dişini sıxıb – yaxşı ata deyə bildi.
Ülviyyənin yanına qayıdanda – Ülüm mən bu günlük bir az tez gedəcəyəm.
- Hə, əlbəttə, neçə gündür burda yesir oldun.
- Elə demə, mənə sənin yanında xoşdur.
- Bilirəm. Amma sən də dincəlməlisən. Həm atam yaxşıdır get narahat olma.
Şəhriyar sağollaşıb getdikdən sonra Gülnaz palatadan çıxıb Ülviyyəni tək görəndə təəcübləndi.
- Şəhriyar hanı?
- Getdi. Işi varmış
- Hə, lap yaxşı. Nəsə danışdınız?
- Nə barədə?
- Atanla söhbətləri barədə.
Görünürdü ki, tək Ülviyyəni maraq bürümüyüb ki, onlar arasında nə danışılıb.
- Soruşdum, amma heç nə demədi. Gülnaz başını yelləyib Nərgizi soruşunca Ülviyyənin yadına nəsə düşümüş kimi yerindən dikəldi.
- Nərgizi tamam unutdum. Gəlirəm ana, onunla danışmalıyam
- Hara noldu ki?
- Gəlib danışaram..
Ülviyyə Nərgizə zəng vuranda uzun çağırışlardan sonra gördü ki, Nərgiz telefona rədd cavabı verdi. Yenə yığmaq istəyəndə qısa mesaj gəldi “Mama”
Bəlliydi ki, anas ilə danışır. Telefon əlində başı aşağı anasının qarşısında o tərəf bu tərəfə getməsinə baxırdı.
- Qızım, sən axı hər şeyi mənə deyirdin?
- Ana heç nə yoxdur
- Nə heç nə yoxdur. Oğlan orda deyir qızınızla bir birimizi sevirik, sən deyirsən heç nə yoxdur.
- Nə? Eləcə dedi?
- Hə. Nədir yoxsa inkar edəcəksən.
- Mən... şey... ana... yənii...mən
- Sözü ağzında fırlatma, de görüm istəyirsən yoxsa yox.
- Mam!