k vəziyyətində onlara baxırdı. Arada bir verdiyi reaksiyaya heç kim əhəmiyyət vermirdi. Kənanla sağollaşan Aynur xala qapının yanında dayanan Nərgizi görmürmüş kimi otağa keçib divanın üzərində olan yastıqları düzəldirdi, evə əl gəzdirirdi.
- Mam...mama.... mama deyirəm!
- Ayyy nə var, nə istəyirsən
- Necə yəni nə istəyirsən?
- Onunla nə danışırdınız? Nə toyundan bəs edirdiniz?
- Sənə nə. Demirdin istəmirəm. Vəssalam da mən də gül kimi oğlan boşa getməsin deyə Fidanı alacağam ona.
- O...o...əyri ayaqllı Fidanı?
- əmin qızı haqqında düzgün danış.
- Mən düzgün danışsam onun ayaqları düzələcək bəyəm
- Nərgiz!
- Ana özünü yorma, Kənan onu bəyənən deyil.
- Yooo şəklin göstərdim, razılaşdı. Sabah onlara görüş təyin edəcəyəm.
- Nə?! Ana!? ....mam...mam...maaaammm
- Nədi ta mam mam salmısan?
- Bunu eləməyəcəksən elə?
- Sən onu sevirsən?
- ...mmm...ənn...mən. şşeyyyy
- Sevirsən sevmirsən?
- Yox o dəlinin nəyini sevim. Həm sən bilirsən o mənim həyatıma qəsd edirdi iki dəfə .
- Nərgiz şişirtmə. Özüd ə sevmirsənsə çəkil dur kənarda da lap yaxşı. Istəmirsən mən də səni bəladan xilas elədim.
- Sonra gəlib demə ki, qaynım qızını bədbəxt elədim. Sən onu tanımırsan?
- O sənə elə gəlir. Kənanla Fidan xoşbəxt olacaqlar. Özü də söz verdi ki, qızlarının birinə sənin adını verəcək. Təşəkkür naminə. Nə də olsa sayəndə Fidanı tanıyacaq.
Nərgiz hirsindən dişlərini qıcayıb otağına keçdi. Çalan telefon səsini eşitsədə üzü yatağa düşüb yastığı ağzına basıb qışqırmağa başladı. Ülviyyə isə nə qədər zəng vursa da Nərgizin açmadığını görüb anasının yanına qayıtdı. Anasının təkidi ilə evinə qayıtmağı qərara gəldi. Taksidə pulu çıxarmaq üçün əlini çantasına atanda Şəhriyarın saatının onda qaldığını gördü. Əslində önəmli deyildi, amma Ülviyyə bu bəhanəylə onu da görmək istədi. Onsuz bir dəqiqə belə qalanda darıxırdı. Qapıdan ona saatı verər günün sonunda onu görüb evinə dönəcəkdi. Amma əvvəlcə Şəhriyara yığıb danışanda onun təlaşlı olduğunu görsə də Ülviyyəyə